درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > اروپا > اروپای شرقی > روسیه فدراتیو > سیاست خارجی > (۶۵۷ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



۱. Для России союз с Арменией является безоговорочным приоритетом ، اسفند ۱۳۹۵
برای روسیه اتحاد با ارمنستان اولویتی مسلم است
نوشتار حاضز گفت‌و‌گویی است با ویتالی نااومکین، رئیس موسسۀ شرق‌شناسی آکادمی علوم روسیه. وی با اشاره به اهمیت ارمنستان و قفقاز جنوبی، روابط با دو همسایۀ این منطقه یعنی ایران و ترکیه را برای روسیه مهم دانسته است، زیرا این دو کشور از نفوذ مشخصی در سی‌آی‌اس و حوزۀ اوراسیا برخوردارند. دراین‌میان، وی رابطۀ مسالمت‌آمیز با ترکیه را به‌لحاظ نوع رابطۀ آن با قفقاز جنوبی، ازجمله با ارمنستان و آذربایجان مهم ارزیابی کرده است.
۲. Syrian Stew: Trump, Russian-Iranian-Turkish Conflict Resolution Efforts, and the Israeli Factor ، اسفند ۱۳۹۵
خورشت سوری: ترامپ، تلاش‌های روسیه – ایران - ترکیه برای صلح و فاکتور صهیونیستی
نویسنده با اشاره به تلاش‌های ایران، روسیه و ترکیه برای تحقق صلح در سوریه، این جمع را ازاین‌جهت قابل تأمل دانسته که ترکیه از نیروهای ضددولتی و درمقابل، ایران و روسیه از دمشق حمایت می‌کنند. به باور وی، توافق ایران، روسیه و ترکیه در مورد صلح در سوریه بدون امریکا، درواقع اعلام نارضایتی از سیاست‌های اوباما نیز بوده است. به باور وی، تمایل مسکو به ایجاد موازنه بین ایران و ترکیه آسان نخواهد بود. در سوی دیگر، اگر توافق منوط به بازآرایش نیروهای حزب‌لله در مرزهای رژیم صهیونیستی و لبنان باشد، این مسئله چالشی برای تل‌اویوو خواهد بود. آمریکا ترجیح می‌دهد مانع موازنه‌سازی روسیه بین ایران و ترکیه نشود و درمقابل، روسیه نیز ترجیح می‌دهد اجازه دهد تا آمریکا از تل‌اویو در مقابل ایران و حزب‌الله حمایت کند.
۳. Russian Presence in the Middle East: Chances and Risks for Israel ، اسفند ۱۳۹۵
حضور روسیه در خاورمیانه: فرصت‌ها و تهدیدها برای رژیم صهیونیستی
به باور نویسنده، تنش‌ها در خاورمیانه، قدرت‌های جهانی را نیز به این منطقه کشانده که به‌دنبال تقویت قدرت خود و تعریف نظم آتی منطقه‌ای هستند. تنش‌ها در خاورمیانه قدرت‌های جهانی را نیز به این منطقه کشانده که به‌دنبال تقویت قدرت خود و تعریف نظم آتی منطقه‌ای هستند. روسیه یکی از این قدرت‌ها است که حضور آن در خاورمیانه بخشی از تقابل آن با غرب و نشانه‌ای از تمایل آن به تقویت موقعیت بین‌المللی و منطقه‌ای خود و درعین‌حال، مقابله با تهدید اسلام رادیکال است. به باور وی، حضور روسیه در سوریه چالشی برای رژیم صهیونیستی است؛ زیرا در ائتلاف دشمنان این رژیم (ایران، سوریه، حزب‌‌الله و ...) حضور دارند.
۴. Между Астаной и Женевой. Есть ли успехи в сирийском урегулировании ، اسفند ۱۳۹۵
بین آستانه و ژنو. آیا تلاش‌ها برای حل مسئلۀ سوریه موفق خواهد بود
نویسنده با اشاره به برگزاری دور جدید نشست آستانه و نشست ژنو برای حل بحران سوریه که به همت روسیه، ایران و ترکیه در جریان است، تصریح دارد که دستاور دور سوم آستانه توافق برای تمدید آتش‌بس و تبادل اسرا بوده و سایر موضوعات نیز بحث شده‌اند. به باور وی، اردوغان در سفر به عربستان و قطر الحاق این کشورها به مذاکرات سوریه را مورد بحث قرار داده، زیرا حضور آنکارا در کنار ایران و روسیه برای ترکیه چندان خوشایند نیست، اهرم فشاری بر این دو ندارد و حضور کشورهای عربی در مذاکرات وزنۀ تعادلی در برابر تهران و مسکو است.
نوشتار حاضر درپی پاسخ به این پرسش‌ها است که ماهیت همکاری ایران و مسکو در قفقاز جنوبی چیست؟ دامنۀ تعامل سیاست خارجی ایران و روسیه، با هدف مقابله با محور شرقی- غربی در چه سطحی است؟ با گذشت بیش‌از دو دهه از فروپاشی اتحاد شوروی، همکاری تهران و مسکو در قفقاز جنوبی به سطح راهبردی نرسیده است. تعاملات منطقه‌ای این دو کشور ماهیتی تدافعی و کارکردی تاکتیکی دارد. این فرضیه با کاربست موضوع اتحاد و ائتلاف در نظریۀ واقع‌گرایی بررسی شده است.
ایالات متحدۀ آمریکا با پیروی از راهبرد اقدام پیشگیرانه بر محور مبارزه علیه تروریسم و تحدید تسلیحات کشتار جمعی، زمینه را برای نفوذ مستقیم در منطقۀ آسیای مرکزی فراهم کرد؛ ازسوی دیگر، روسیه که نگران به خطر‌ افتادن موقعیت نسبی خود در منطقه بود؛ پس از دوره‌ای کوتاه به همکاری با آمریکا در قالب مبارزه با تروریسم، به مقابله با یک‌جانبه‌‌گرایی آن در حوزۀ نفوذ سنتی خود پرداخت. براین‌اساس، فرضیۀ نوشتار حاضر آن است که رقابت دو قدرت در منطقه، گرایش کشورهای منطقه به یکی از دو قدرت را با هدف برطرف‌ کردن مشکلات سبب شده است و زمینۀ همگرایی منطقه‌ای را در قالب «نومنطقه‌گرایی» فراهم کرده است.
نگاه امنیتی نواوراسیاگرایان روسیه به حوزۀ پیرامونی خود به‌ویژه پس از روی کار آمدن دوبارۀ پوتین، توام با نگاه تردید‌آمیز نسبت به غرب و تلاش برای مقابله و کاهش نفوذ غرب در ساختارهای امنیتی منطقه بوده است. دراین‌راستا، هستۀ این گفتمان بر ایجاد نهادها و ساختارهایی متمرکز بوده است که درصدد جذب همکاری‌های کشورهای منطقه برای رقابت با ساختارهای امنیتی غرب در حوزۀ خارج نزدیک به‌خصوص با ناتو بوده‌اند. نوشتار حاضر در چهارچوب نظریۀ مجموعۀ امنیتی منطقه‌ای به تبیین این رفتار روسیه در حوزه‌های پیرامونی پرداخته و پاسخگوی این است که روسیه چه نوع رابطۀ امنیتی را با کشورهای خارج نزدیک مطلوب خود در نظر گرفته است؟
جایگاه روسیه در معادلات بین‌المللی یکی از عوامل تاثیرگذار در مسائل جهانی است. رویکرد سیاست خارجی کرملین در رابطه با کشورهای خارج نزدیک و نوع پاسخ آنها نه‌تنها تعیین‌کنندۀ چشم‌انداز محیط امنیتی و اقتصادی و سیاسی در منطقه خواهد بود، بلکه در سطوح بین‌المللی نیز روابط بین‌الملل و موازنۀ قوا را متاثر خواهد کرد. به باور نویسنده، کرملین ساختار نظام بین‌الملل را چندقطبی تصور کرده است و در تلاش است تا یکی از قطب‌های نظام بین‌الملل حول محور روسیه شکل ‌گیرد و این کشور بتواند موازنۀ استراتژیک در برابر آمریکا ایجاد کند. نوشتار حاضر به بررسی این پرسش پرداخته است که کدام‌یک از رجحان‌های سیاست خارجی روسیه تحت تاثیر اتصال ژئوپلیتیک آن به آسیای مرکزی حفظ شده است؟
با فروپاشی اتحاد شوروی، جمهوری‌های آسیای مرکزی به استقلال رسیده‌اند. بعد از استقلال این کشورها، روسیه نسبت به سرنوشت آنها توجه زیادی نداشت؛ اما چندی نگذشت که روسیه نگاه به شرق را در دستور کار خود قرار داد و تلاش کرد تا با ایجاد همگرایی گستردۀ منطقه‌ای، مانع حضور سایر قدرت‌ها در کشورهای هم‌جوار خود شود. پرسش اصلی نوشتار حاضر، این است که چرا روسیه و کشورهای آسیای مرکزی ظرفیت تشکیل جامعۀ بین‌الملل منطقه‌ای را دارند؟ در پاسخ می‌توان این فرضیه را طرح کرد که روسیه و کشورهای آسیای مرکزی باتوجه به روابط تاریخی و فرهنگی (گمین‌شافتی) و همچنین روابط کارکردی (گزل‌شافتی) ظرفیت لازم را برای تشکیل جامعۀ بین‌الملل منطقه‌ای دارند.
پس از فروپاشی اتحاد شوروی، روسیه مدتی در سیاست خارجی دچار خلأ راهبردی شد و دوره‌ای از انفعال در نظام بین‌الملل را تجربه کرد. هدف نوشتار حاضر بررسی دلایل تغییر راهبردی در سیاست خارجی پوتین است. این نوشتار با روشی توصیفی- تحلیلی به این پرسش پاسخ داده است که مهم‌ترین عوامل گسترش نفوذ در سیاست خارجی پوتین چیست؟ فرضیۀ اصلی این است که رشد اقتصادی به‌ویژه ناشی از فروش انرژی و انسجام داخلی روسیه، مهم‌ترین عوامل تأثیرگذار بر ادراک رهبران روسیه از قدرت نسبی و ساختار نظام بین‌الملل به راهبرد گسترش نفوذ در سیاست خارجی پوتین منجر شده است.

۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ | >> ۶۶