درگاه دید > موضوعات > نظامی و دفاعی > سیاست نظامی > مناطق و کشورها > خلیج فارس ، منطقه > (۴ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



۱. The Arab-U.S. Strategic Partnership and the Changing Security Balance in the Gulf ، تير ۱۳۹۴
مشارکت استراتژیک اعراب با آمریکا و تغییر توازن امنیتی در خلیج فارس
توازن امنیتی در خلیج فارس تا حد بسیار زیادی طی یک دهۀ گذشته تغییر کرده است آنچه که زمانی توازن نظامی متعارف خوانده می‌شد و براساس تهدیدات ناشی از بازیگران دولتی مثل ایران و عراق شکل گرفته بود، امروزه به ترکیب پیچیده‌ای از توان متعارف، توان جنگ نامتقارن و نامنظم، نیروهای موشکی، ایجاد نیروهای محتمل هسته‌ای، منازعات و شورش‌های داخلی، افراط‌‌گرایی و جنبش‌های تروریستی و تهدیدات امنیت داخلی تبدیل شده است. نوشتار حاضر به بررسی تغییرات در توازن امنیتی منطقه خلیج فارس پرداخته و براین‌اساس، برآوردی از توازن نظامی در خلیج فارس، توان نظامی کشورهای حوزۀ خلیج فارس، نقش آمریکا به‌عنوان یک شریک امنیتی و نظامی، و... مورد توجه قرار گرفته است.
وزرای دفاع کشورهای عضو شورای همکاری خلیج‌فارس در آذرماه امسال در بحرین تشکیل جلسه خواهند داد. اما موضوعی که باعث اهمیت یافتن این اجلاس می‌شود حضور ایران، عراق، یمن و سنگاپور در چنین اجلاسی است. به‌نظر می‌رسد توسعه روابط ایران با شورای همکاری خلیج‌فارس ـ که از دوم خرداد ۱۳۷۶ آغاز شده است ـ با وقوع یازده سپتامبر و تهاجم ایالات متحده به عراق و افغانستان و نیز به‌وجود آمدن مشکلات امنیتی ناشی از سقوط صدام، بیش از پیش گسترش یافته است. در واقع شورای همکاری خلیج‌فارس مصمم به ایجاد تحول در نگرش‌ های خود نسبت به موضوعات منطقه بوده و دعوت از ایران به این نشست را می‌توان در این راستا ارزیابی کرد.
۳. Assessing Alternative Security Frameworks For the Persian Gulf ، شهريور ۱۳۸۳
ارزیابی چارچوبهای امنیتی جایگزین برای خلیج فارس
ایجاد یک چارچوب امنیتی پایدار از روابط، میان کشورهای حوزه خلیج فارس ، که پاسخگوی حداقل نیازهای امنیتی آنها باشد، بدون اینکه باعث افزایش تهدیدات آنها نسبت به همسایگانشان گردد، نیازمند تدوین یک استراتژی جامع اقتصادی، سیاسی و دفاعی است، که یک الگوی منسجم و یکپارچه را در راستای اهداف صلح آمیز تحقق بخشد. در این راستا سه دسته از الگوها و چارچوبهای آلترناتیو را می‌توان در سه مکتب فکری در نظر داشت که عبارتند از : مکتب هژمونیک، مکتب واقع گرا و مکتب امنیت مشترک.
از زمان جنگ خلیج‌فارس به این سو هیچ‌یک از کشورهای عرب حاشیه جنوبی خلیج‌فارس توان نظامی نیروهای زمینی خود را به‌طور چشمگیر تقویت نکرده‌اند و تنها عربستان سعودی به تقویت نیروی هوایی خود پرداخته است. در این میان، حتی کشوری چون ایران که ناوگان کشتیرانی خود را تجهیزکرده، نتوانسته است به آن سطح از توسعه و بهبود وضعیت زرهی خود بپردازد. با نگاهی دقیق ضعف‌های کیفی در نیروهای نظامی کشورهای حاشیه خلیج‌فارس مشهود به ‌نظر می‌رسد. بررسی‌ها نشان می‌دهد جنگ خلیج‌فارس سبب افزایش وسیع واردات تسلیحاتی به منطقه نشد و تنها تاثیر آن، افزایش هزینه‌های نظامی در منطقه خلیج‌فارس برای مدت زمانی محدود بوده است.

۱