درگاه دید > موضوعات > منابع، محیط زیست و انرژی > انرژی هسته‌ای > مناطق و کشورها > ایران > (۵۴۶ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



۱. Cette guerre des nerfs entre Washington et Téhéran sur la question du nucléaire ، مرداد ۱۳۹۶
این جنگ اعصاب میان واشینگتن و تهران درخصوص مسئلۀ هسته‌ای به چه معناست؟
نوشتار حاضر گفت‌و‌گویی است با تیری کویل، استاد دانشگاه در حوزۀ اقتصاد و سیاست. به باور وی، اگر ایران مسئلۀ کناره‌گیری از توافق هسته ای را مطرح می‌کند، فقط نوعی واکنش به آمریکا و درقبال تحریم‌هایی است که این کشور علیه ایران وضع کرده است. از دید وی، ایران همیشه به توافق پایبند خواهد بود. وی یادآور شده است که روح توافق این بود که ایران آن را بپذیرد و درمقابل، تحریم‌ها علیه این کشور رفع شوند. بنابراین، وضع تحریم‌های جدید، نادیده گرفتن توافق است. به باور وی، جنگ جدید هسته‌ای آغاز نشده، بلکه ایران فقط از تحریم‌ها ناراضی است.
۲. Attaquer l’Iran de front ne sert qu’à l’unifier ، مرداد ۱۳۹۶
حمله به ایران از روبه‌ رو فقط آن را یکپارچه‌تر می‌کند
نوشتار حاضر گفت‌و‌گویی است با تیری کویل، استاد دانشگاه نوانسیا و کارشناس فرانسوی متخصص ایران. کویل همیشه دیدگاهی منعطف و مثبت درقبال ایران و به‌ویژه جامعۀ مدنی دارد. وی در این مصاحبه عنوان کرده است ایران نقش خود را در اجرای توافق به‌خوبی ایفا کرده است و کلیه سازمان‌های بین‌المللی مصوب در متن توافق بر این امر صحه می‌گذارند. برنامۀ موشکی ایران نیز که آمریکا آن را بهانه‌ای برای وضع تحریم علیه ایران کرده است، از دید تمامی جناح‌های داخلی ایران، اقدامی در راستای حفظ قیمومیت ملی درنظر گرفته می‌شود.
۳. If U.S. Pulls Out/ Violates Iran Nuclear Deal Then No Nation Could (Or Should) Trust U.S. Diplomacy ، مرداد ۱۳۹۶
اگر آمریکا از توافق هسته‌ای گروه ۱+۵ با ایران خارج شود یا آن را نقض کند، هیچ ملتی دیگر نمی‌تواند (نباید) به دیپلماسی آمریکایی اعتماد کند
نویسنده بر اهمیت توافق هسته‌ای ایران تأکید دارد و آن را در مقایسه با توافق آب‌و‌هوایی پاریس که آمریکای ترامپ از آن خارج شد، غیرقابل اجتناب می‌داند. به باور نویسنده، توافق آب‌و‌هوایی پاریس نیز تلاشی بشردوستانه و انسانی برای آیندۀ پیرامونی بوده است که در آن زندگی می‌کنیم. اگر اولویت بالای آن را بتوان برای چند سالی نادیده گرفت، نمی‌توان و نباید همین دیدگاه سطحی را درخصوص توافق هسته‌ای با ایران داشت.
برنامۀ هسته‌ای ایران یکی از موضوعات مهم در رابطۀ آمریکا و ایران پس از انقلاب اسلامی است. به باور نویسنده، رویکردهای مختلف آمریکا درقبالِ این پرونده نقش مهمی در فراز و فرود آن داشته است. دو رویکرد «یک‌جانبه‌گرایی» و «چندجانبه‌گرایی» ازجمله مهم‌ترینِ آنهاست. نوشتار حاضر، با روش مقایسه‌ای، به‌دنبال مقایسۀ این دو رویکرد اساسی با این پرسش است که، رویکردهای دولت بوش و اوباما درقبال پروندۀ هسته‌ای ایران، چگونه با هم قابل مقایسه‌اند؟ با این فرضیه که در مقایسۀ میانِ سیاستِ آمریکا درقبال پروندۀ هسته‌ای ایران، «هژمونیک‌کرایی و نظامی‌گری» شاخص‌های مهم یک‌جانبه‌گرایی و «همکاری و نهادگرایی بین‌المللی، شاخص‌های مهم چندجانبه‌گرایی هستند.
۵. Угроза ядерного удара со стороны Ирана нависнет над Израилем и Саудовской Аравией ، تير ۱۳۹۶
تهدید ضربۀ هسته‌ای ایران بر سر رژیم صهیونیستی و عربستان
سال 2020 اعتبار پیمان استارت جدید (سه) (که آوریل 2010 امضاء و فوریه 2011 اجرایی شد) به اتمام می‌رسد و با وضع موجود به‌نظر نمی‌رسد مسکو و واشینگتن قادر به توافق برای استارت جدید باشند. درصورت عدم امضای پیمان جدید نه‌تنها حوزۀ سلاح‌های راهبردی تهاجمی و عدم اشاعه با چالش مواجه می‌شود، بلکه سایر حوزه‌ها ازجمله توافقات موشکی نیز زیر سئوال خواهند رفت. به باور نویسنده، به دو دلیل می‌توان به ایران بی‌اعتماد بود و حدس‌ زد که در برنامۀ بلندمدت خود به‌دنبال تکنولوژی ساخت بمب اتم است: نخست، سابقۀ ایران در نقض رژیم عدم اشاعه و نزدیک شدن آن به وضعیت «آستانۀ هسته‌ای» و دوم،اصرار ایران به توسعۀ توان موشکی بالستیکی خود.
شورای امنیت، هرگاه احساس کند که مسئله‌ای به‌عنوان بحران، امنیت و صلح بین‌المللی را به خطر می‌اندازد وارد می‌شود. بحران هسته‌ای ایران و کرۀ شمالی، ازجمله بحران‌هایی هستند که توجه نهادهای بین‌المللی ازجمله شورای امنیت سازمان ملل متحد را به خود جلب کرده است. سوال اصلی نوشتار حاضر آن است که عملکرد شورای امنیت درقبال پروندۀ هسته‌ای ج.ا.ایران وکرۀ شمالی چگونه بوده است؟ فرضیۀ پژوهش آن است که عملکرد شورای امنیت درقبال پروندۀ اتمی ایران و کرۀ شمالی تبعیض‌آمیز بوده است. هدف پژوهش نیز بررسی عملکرد شورای امنیت درقبال برنامۀ هسته‌ای این دو کشور است.
درک چگونگی رفتار روسیه درقبال پروندۀ هسته‌ای ایران می‌‌تواند نقش مهمی در تصمیم‌گیری در این ‌زمینه از جانب ایران ایفا کند. به‌نظر می‎رسد روسیه در روابط خود با ایران در زمینۀ برنامۀ هسته‎ای همواره مواضع دوگانه‌ای درپیش گرفته است؛ بدین‌صورت‌که در مواقعی با برنامۀ هسته‎ای ایران همکاری کرده و در مواقعی نیز همگام با غرب در این مسیر کارشکنی‌هایی داشته است. هدف پژوهش تبیین این دوگانگی در رفتار روسیه است. نویسندگان بر این باورند که عامل مهم در همراهی روسیه با ایران، تکاپوهای هویتی روسیه و تلاش این کشور برای احیای غرور روسی است که در قالب نظریۀ سازه‌انگاری قابل درک است.
امروزه دولت‌ها تلاش می‌کنند در چهارچوب سیاست و دیپلماسی رسانه‌ای خود افکار عمومی را برای اهداف و سیاست‌های مورد نظرشان متقاعد کنند. دراین‌راستا برنامۀ هسته‌ای ایران یکی از مهم‌ترین مواردی است که نشان می‌دهد رسانه‌ها چگونه قادر به نقش‌آفرینی هستند و می‌توانند زمینه‌ساز اجرای سیاست‌ها شوند. نوشتار حاضر بر مبنای نظریۀ سازه‌انگاری و با بهره‌گیری از روش تحلیلی - مقایسه‌ای، عمدتا بر سیاست‌های رسانه‌ای دولت‌های آقایان احمدی‌نژاد و روحانی متمرکز است. براین‌اساس، سئوال اصلی نوشتار حاضر آن است که سیاست رسانه‌ای دولت‌های آقایان احمدی‌نژاد و روحانی در پیشبرد مذاکرات هسته‌ای چه تفاوت‌هایی با هم داشته است؟
۹. Россия–ССАГПЗ: развитие отношений после ядерной сделки с Ираном ، اسفند ۱۳۹۵
روسیه و شورای همکاری خلیج فارس: توسعه روابط پس از توافق هسته‌ای ایران
تغییر راهبرد آمریکا درقبال اعراب ازجمله عربستان، توافق هسته‌ای و تشدید نفوذ ایران در منطقه، اعراب و عربستان را به توسعۀ روابط با روسیه به عنوان نیروی متوازن‌کننده ایران متمایل کرده است، اما ایران مانعی عمده برای توسعه این روابط است. به باور نویسنده، بعید است ترامپ روابط خود با کشورهای شورای همکاری خلیج فارس را فدای توسعۀ روابط با روسیه کند. عمر محمود با تأکید بر دخالت ایران در امور منطقه تأکید دارد که تهران مانعی عمده برای توسعۀ روابط روسیه با این کشورها باقی خواهد ماند.
پروندۀ هسته‌ای تاکنون یکی از پیچیده‌ترین معماهای امنیتی روابط خارجی ایران بوده است. نقطه ثقل سیاست خارجی ایران، تقابل ایدئولوژیک (محور مقاومت) با قدرت‌های ساختاری نظام بین‌الملل است. پرسش اصلی این است که ﺗﺄثیرات بلندمدت سیاست‌های منطقه‌ای ایران در خاورمیانه بر برنامۀ هسته­‌ای ازمنظر نوواقعگرایی چیست؟ فرضیۀ پژوهش این است که موازنۀ ناکام ایران در برابر ساختار هژمونیک قدرت، هزینه‌های سنگینی ازجمله فشار مضاعف بر برنامۀ هسته‌ای، تحریم‌های سوئیفت مالی، عدم جذب سرمایه‌گذاری خارجی، تحریم تکنولوژیکی، تحریم‌‌های تسلیحاتی و غیره دربرداشته است.

۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ | >> ۵۵