درگاه دید > موضوعات > منابع، محیط زیست و انرژی > انرژی هسته‌ای > مناطق و کشورها > ایران > (۵۳۳ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



۱. Угрозы Трампа заставили Иран вспомнить о дружбе с Россией ، آذر ۱۳۹۵
تهدیدات ترامپ ایران را مجبور به به‌خاطر آوردن دوستی با روسیه کرده است
نویسنده با اشاره به اعلام آمادگی مجدد ایران برای واگذاری پایگاه نوژه به روسیه درصورت ضرورت و درپی آن مکالمۀ تلفنی آقای روحانی و پوتین، این تحولات را درخصوص تحولات جاری حلب و احتمال موفقیت نیروهای سوری، روسی و ایرانی در این شهر و نیز تحولات کلان خاورمیانه ارزیابی کرده است. آنتون مارداسوف، رئیس بخش مطالعات تنش‌های خاورمیانه و نیروهای مسلح منطقه به چهار احتمال نظامی را برای تقویت روابط ایران و روسیه اشاره کرده است: احتمال تقابل تهران با آمریکا بر سر موضوع هسته‌ای در دورۀ ترامپ؛ احتمال حل مسئلۀ حلب و تمرکز بر شرق این کشور؛ احتمال تقویت حضور نظامی ایران در سوریه؛ گره حلب و احتمال درخواست ایران از روسیه برای تشدید حملات هوایی و تقویت حمایت از نیروهای شیعی نه‌تنها در حلب، بلکه در سایر شهرهای سوریه.
۲. Иранский атом выводят из равновесия ، آذر ۱۳۹۵
برهم خوردن موازۀه اتم ایرانی
نویسنده با اشاره به انتقال بخشی از آب سنگین مازاد اعلام‌شدۀ ایران به عمان، تأکید دارد تهران با مراعات خواسته‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر آن است تا حداکثر تلاش خود را برای مراعات توافق هسته‌ای به‌کار بندد. وی حساسیت تهران به رعایت مفاد توافق اتمی را ناشی از نگرانی آن از تغییرات در کاخ سفید و تأثیرات روی کار آمدن ترامپ بر توافق هسته‌ای و وضعیت ایران دانسته است. ماکسیم سوچکوف، کارشناس شورای روسی امور بین‌المل، بر این باور است که بازبینی توافق هسته‌ای بر شرایط سیاسی داخلی ایران نیز تأثیرگذار است و یکی از پیامدهای آن تضعیف اصلاح‌طلبان و تقویت قدرت محافظه‌کاران خواهد بود که دراین‌صورت، دنیا با دور جدیدی از بحران هسته‌ای ایران مواجه خواهد بود.
ایتالیا در طول تاریخ همواره شریک تجاری خوبی برای ایران بوده است، اما روابط سیاسی دوطرف هرگز به عمق و گستردگی روابط اقتصادی‌شان نرسیده است. در سال‌های اخیر که بحث پروندۀ هسته‌ای به‌عنوان مهم‌ترین موضوع سیاست خارجی ایران مطرح شد، همواره این سئوال وجود داشت که چرا ایتالیا بر سر میز مذاکرات هسته‌ای با ایران حاضر نیست؟ نوشتار حاضر، با پرداختن به پارادایم‌های حاکم بر سیاست خارجی ایتالیا به این پرسش پاسخ داده است که چه عواملی بر سیاست خارجی این کشور درقبال جمهوری اسلامی ایران تاثیر می‌گذارند و باعث تغییر یا تداوم آن می‌شوند؟ این پژوهش از نظریۀ واقع‌گرایی نوکلاسیک استفاده کرده که در آن نقش عوامل داخلی و بین‌المللی در شکل‌دهی به سیاست خارجی مدنظر قرار گرفته است.
۴. Nükleer Anlaşma Sonrası İran: Değişen İç ve Dış Dinamikler Paneli ، آبان ۱۳۹۵
پنل ایران بعد از توافق هسته‌ای؛ پویایی‌های متغیر داخلی و خارجی
نوشتار حاضر برگرفته از نشست تخصصی درقالب یک پنل و با حضور اساتید دانشگاه و کارشناسان اندیشکده‌ها است در که توسط مرکز مطالعات ایرانی آنکارا(İRAM) برگزار شده است. گلریزشن استاد دانشگاه اقتصادی و فنی اتحادیۀ اتاق‌های بازرگانی و بازارهای ترکیه(TOBB ETU) به‌عنوان یکی از سخنرانان این نشست، توافق آمریکا و ایران را منحصربه مسالۀ هسته‌ای دانسته و بر این باور است که در مسالۀ هسته‌ای، ایران هرچقدر از آمریکا عمل به تعهدات مشاهده کند، به همان اندازه به تعهدات خود عمل خواهد کرد، ولی مناسبات دو کشور در سایر زمینه‌ها راه دشواری را پیش رو دارد و احتمال تنش در این زمینه‌ها در آینده غیرممکن نیست.
۵. Иран и санкции: что не так ، مهر ۱۳۹۵
وضعیت مبهم ایران و تحریم‌ها
نویسنده با اشاره به اینکه رفع تحریم‌های ایران، طولانی و سبب ناخرسندی‌هایی شده، تصریح کرده است که باوجوداین، برخی از محدودیت‌ها از ایران رفع شده است، ازجمله آزاد شدن بخشی از دارایی‌های توقیف‌شدۀ ایران، رفع محدودیت‌ها در حوزۀ فروش نفت و صنایع ایران، خرید هواپیمای مسافربری و رفع تحریم بانک مرکزی. درمقابل گزارش آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نشان می‌دهد که تهران نیز به تعهدات خود مطابق برجام عمل کرده است. وی در ادامه به لایه‌های مختلف تحریم و انواع آن ازجمله در موضوع هسته‌ای و موشکی اشاره کرده و تأکید دارد هرگونه نقض تحریم‌ها آثار خسارت‌باری برای شرکت‌های ناقض خواهد داشت. ریاض امیدوار است رئیس‌جمهور بعدی آمریکا رویکرد سخت‌گیرانه‌تری نسبت به ایران در پیش گیرد و این امید نیز چندان بیراه نیست.
به باور نویسنده، مسئلۀ هسته‌ای ایران به‌عنوان پیچیده‌ترین موضوع سیاسی بین‌المللی این کشور پس از جنگ هشت ساله، سیاست‌های اعلانی و اعمالی گوناگونی را ازسوی بازیگران سیاسی متبادر ساخته است. اهتمام اصلی این پژوهش، کشف منطق سیاسی و سنجش رفتاری بازیگران است. تقابل ادراک و تفاوت سطح بین تهران و غرب از سیاست‌های هسته‌ای، فرضیۀ اصلی نوشتار است. براساس یافته‌های پژوهش، پایایی دیپلماسی قدرت‌محور و نسل نخست مدیریت منازعه و عدم‌گذار به‌سوی نسل دوم مدیریت منازعات، مسئلۀ هسته‌ای تهران را به چالش بین‌المللی تبدیل کرده است.
روابط ایران و آمریکا در چند دهۀ اخیر، به‌ویژه پس از انقلاب اسلامی همراه با بی‌اعتمادی، بدبینی و نگاه به‌شدت خصومت‌آمیز نسبت به یکدیگر معرفی شده است. ساختارهای هنجاری و معنایی که هویت‌بخش ایران و آمریکا در عرصۀ بین‌المللی است، همدیگر را به‌مثابه یک «دگر» و«غیر» تعریف کرده است. سوال اصلی نوشتار حاضر آن است که علل و زمینه‌های تداوم مناقشۀ ایران و آمریکا کدامند؟ فرضیۀ نوشتار آن است که حاکم بودن انگاره‌های هویتی در مناسبات دو کشور، مولفه‌های رفتاری متعارضی را در مناسبات منطقه‌ای و بین‌المللی آنها به‌وجود آورده است. ازجمله محورهای تعارض رفتاری دو طرف مسألۀ حقوق بشر، تروریسم، حمایت از جنبش‌های اسلامی، مسالۀ رژیم صهیونیستی، مسائل منطقه‌ای و مناقشۀ هسته‌ای است.
نوشتار حاضر با استفاده از گزاره‌های مکتب امنیتی کپنهاگ به بررسی فعالیت لابی طرفدار رژیم صهیونیستی در ایالات متحدۀ آمریکا درجهت امنیتی‌سازی فعالیت هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران و تهدید قلمداد کردن آن پرداخته است. فرضیۀ نوشتار این است که رژیم صهیونیستی با بهره‌گیری از ظرفیت لابی‌گری در ایالات متحده آمریکا اقدام به امنیتی‌سازی فعالیت‌های هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران کرده و از این‌طریق تلاش نموده تا مانع پیشرفت برنامۀ هسته‌ای ایران شود.
سیاست هسته‌ای ایران از حالت تقابلی- تهاجمی در دولت دهم، به حالت تفاهمی- تعاملی در دولت یازدهم تغییر جهت داده است و حل معمای هسته‌ای به‌عنوان یکی از طولانی‌ترین و پیچیده‌ترین مسائل سیاست ایران در سال‌های گذشته در صدر اولویت‌های کاری دولت یازدهم قرار گرفته است. نوشتار حاضر به بررسی عوامل تأثیرگذار بر دیپلماسی جدید هسته‌ای و حصول برجام براساس مدل جیمز روزنا پرداخته است. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که به ترتیب نظام بین‌الملل، فرد (شخصیت و اندیشه‌های رئیس جمهور و تیم مذاکره‌کننده) و همچنین جامعه مهم‌ترین عوامل مؤثر بر دستیابی به توافق بوده و این عوامل بیشتر از نقش سازمان بوروکراتیک (حکومت) در رسیدن به این توافق تأثیرگذار بوده‌اند.
شناخت رویکرد و سیاست اتحادیۀ اروپا در مسئلۀ هسته‌ای ایران و عوامل تاثیرگذار برآن از جهات مختلف حائز اهمیت است و می‌تواند به‌عنوان تجربۀ ارزشمندی برای جمهوری اسلامی ایران در روابط با این اتحادیه و اعضای آن در آینده عمل کند. این نوشتار با طرح این پرسش که رویکرد اتحادیۀ اروپا در مورد مسئلۀ هسته‌ای ایران چگونه بوده و چه عواملی دراین‌راستا، تاثیرگذار بوده‌اند؟ به کندوکاو دراین‌خصوص پرداخته و تلاش دارد با نگاهی جامع این موضوع را بررسی کند.

۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ | >> ۵۴