درگاه دید > موضوعات > منابع، محیط زیست و انرژی > انرژی هسته‌ای > مناطق و کشورها > ایران > (۵۴۰ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



۱. Угроза ядерного удара со стороны Ирана нависнет над Израилем и Саудовской Аравией ، تير ۱۳۹۶
تهدید ضربۀ هسته‌ای ایران بر سر رژیم صهیونیستی و عربستان
سال 2020 اعتبار پیمان استارت جدید (سه) (که آوریل 2010 امضاء و فوریه 2011 اجرایی شد) به اتمام می‌رسد و با وضع موجود به‌نظر نمی‌رسد مسکو و واشینگتن قادر به توافق برای استارت جدید باشند. درصورت عدم امضای پیمان جدید نه‌تنها حوزۀ سلاح‌های راهبردی تهاجمی و عدم اشاعه با چالش مواجه می‌شود، بلکه سایر حوزه‌ها ازجمله توافقات موشکی نیز زیر سئوال خواهند رفت. به باور نویسنده، به دو دلیل می‌توان به ایران بی‌اعتماد بود و حدس‌ زد که در برنامۀ بلندمدت خود به‌دنبال تکنولوژی ساخت بمب اتم است: نخست، سابقۀ ایران در نقض رژیم عدم اشاعه و نزدیک شدن آن به وضعیت «آستانۀ هسته‌ای» و دوم،اصرار ایران به توسعۀ توان موشکی بالستیکی خود.
درک چگونگی رفتار روسیه درقبال پروندۀ هسته‌ای ایران می‌‌تواند نقش مهمی در تصمیم‌گیری در این ‌زمینه از جانب ایران ایفا کند. به‌نظر می‎رسد روسیه در روابط خود با ایران در زمینۀ برنامۀ هسته‎ای همواره مواضع دوگانه‌ای درپیش گرفته است؛ بدین‌صورت‌که در مواقعی با برنامۀ هسته‎ای ایران همکاری کرده و در مواقعی نیز همگام با غرب در این مسیر کارشکنی‌هایی داشته است. هدف پژوهش تبیین این دوگانگی در رفتار روسیه است. نویسندگان بر این باورند که عامل مهم در همراهی روسیه با ایران، تکاپوهای هویتی روسیه و تلاش این کشور برای احیای غرور روسی است که در قالب نظریۀ سازه‌انگاری قابل درک است.
امروزه دولت‌ها تلاش می‌کنند در چهارچوب سیاست و دیپلماسی رسانه‌ای خود افکار عمومی را برای اهداف و سیاست‌های مورد نظرشان متقاعد کنند. دراین‌راستا برنامۀ هسته‌ای ایران یکی از مهم‌ترین مواردی است که نشان می‌دهد رسانه‌ها چگونه قادر به نقش‌آفرینی هستند و می‌توانند زمینه‌ساز اجرای سیاست‌ها شوند. نوشتار حاضر بر مبنای نظریۀ سازه‌انگاری و با بهره‌گیری از روش تحلیلی - مقایسه‌ای، عمدتا بر سیاست‌های رسانه‌ای دولت‌های آقایان احمدی‌نژاد و روحانی متمرکز است. براین‌اساس، سئوال اصلی نوشتار حاضر آن است که سیاست رسانه‌ای دولت‌های آقایان احمدی‌نژاد و روحانی در پیشبرد مذاکرات هسته‌ای چه تفاوت‌هایی با هم داشته است؟
۴. Россия–ССАГПЗ: развитие отношений после ядерной сделки с Ираном ، اسفند ۱۳۹۵
روسیه و شورای همکاری خلیج فارس: توسعه روابط پس از توافق هسته‌ای ایران
تغییر راهبرد آمریکا درقبال اعراب ازجمله عربستان، توافق هسته‌ای و تشدید نفوذ ایران در منطقه، اعراب و عربستان را به توسعۀ روابط با روسیه به عنوان نیروی متوازن‌کننده ایران متمایل کرده است، اما ایران مانعی عمده برای توسعه این روابط است. به باور نویسنده، بعید است ترامپ روابط خود با کشورهای شورای همکاری خلیج فارس را فدای توسعۀ روابط با روسیه کند. عمر محمود با تأکید بر دخالت ایران در امور منطقه تأکید دارد که تهران مانعی عمده برای توسعۀ روابط روسیه با این کشورها باقی خواهد ماند.
پروندۀ هسته‌ای تاکنون یکی از پیچیده‌ترین معماهای امنیتی روابط خارجی ایران بوده است. نقطه ثقل سیاست خارجی ایران، تقابل ایدئولوژیک (محور مقاومت) با قدرت‌های ساختاری نظام بین‌الملل است. پرسش اصلی این است که ﺗﺄثیرات بلندمدت سیاست‌های منطقه‌ای ایران در خاورمیانه بر برنامۀ هسته­‌ای ازمنظر نوواقعگرایی چیست؟ فرضیۀ پژوهش این است که موازنۀ ناکام ایران در برابر ساختار هژمونیک قدرت، هزینه‌های سنگینی ازجمله فشار مضاعف بر برنامۀ هسته‌ای، تحریم‌های سوئیفت مالی، عدم جذب سرمایه‌گذاری خارجی، تحریم تکنولوژیکی، تحریم‌‌های تسلیحاتی و غیره دربرداشته است.
۶. Нефтяной запах «ядерной сделки» ، بهمن ۱۳۹۵
بوی نفت توافق هسته‌ای
نویسنده سناریوهای آیندۀ هسته‌ای ایران را متنوع دانسته است؛ یکی از محتمل‌ترین آنها افزایش فشار بر تهران برای لغو توافق و احیای تحریم‌ها است. درعین‌حال، بعید است واشینگتن در سازمان ملل با توجه به تعاملات ایران و روسیه بتواند تحریم‌های جدید وضع کند. وی بررسی ابعاد اقتصادی توافق هسته‌ای را مهم دانسته و در این زمینه به موضوع لغو تحریم‌های نفتی اشاره کرده است که باعث کاهش بهای نفت شد. به باور وی، اقدامات احتمالی ترامپ در مورد توافق هسته‌ای با انگیزه‌های اقتصادی نیز صورت خواهد گرفت؛ ازجمله باید درنظر داشت که ایران رقیبی برای آمریکا در بازار جهانی نفت است، اگر آمریکا بر تولید خود بیفزاید، تحریم یکی از ابزارهایی است که می‌توان با آن ایران را از بازار نفت محروم و شرکت‌های آمریکایی را جایگزین آن کرد.
نظارت‌پذیری شورای امنیت سازمان ملل متحد، از موضوعات مورد مجادله و مطرح در حقوق بین‌الملل بوده است. گروهی از اندیشمندان، بر این باورند که در یک نظام قانون‌مند جهانی موسوم به سازمان ملل متحد، هر رکن و مقامی ولو شورای امنیت، باید درمقابل عملکردش، پاسخگو باشد. نوشتار حاضر ضمن احصاء موازین حقوق بین‌الملل درخصوص محدود کردن صلاحیت شورای امنیت، نظارت‌پذیری نهاد بین‌المللی مذکور را به استناد دیپلماسی با تکیه به دیپلماسی هسته‌ای دولت جمهوری اسلامی ایران تبیین کرده و توافق هسته‌ای و برجام را به‌عنوان شیوه و راهکار مناسب حقوق بین‌الملل در عصر حاضر، برای به چالش کشیدن تصمیمات و عملکرد شورای امنیت، تعرفه و دستاوردهای آن تبیین شده است.
۸. Угрозы Трампа заставили Иран вспомнить о дружбе с Россией ، آذر ۱۳۹۵
تهدیدات ترامپ ایران را مجبور به به‌خاطر آوردن دوستی با روسیه کرده است
نویسنده با اشاره به اعلام آمادگی مجدد ایران برای واگذاری پایگاه نوژه به روسیه درصورت ضرورت و درپی آن مکالمۀ تلفنی آقای روحانی و پوتین، این تحولات را درخصوص تحولات جاری حلب و احتمال موفقیت نیروهای سوری، روسی و ایرانی در این شهر و نیز تحولات کلان خاورمیانه ارزیابی کرده است. آنتون مارداسوف، رئیس بخش مطالعات تنش‌های خاورمیانه و نیروهای مسلح منطقه به چهار احتمال نظامی را برای تقویت روابط ایران و روسیه اشاره کرده است: احتمال تقابل تهران با آمریکا بر سر موضوع هسته‌ای در دورۀ ترامپ؛ احتمال حل مسئلۀ حلب و تمرکز بر شرق این کشور؛ احتمال تقویت حضور نظامی ایران در سوریه؛ گره حلب و احتمال درخواست ایران از روسیه برای تشدید حملات هوایی و تقویت حمایت از نیروهای شیعی نه‌تنها در حلب، بلکه در سایر شهرهای سوریه.
۹. Иранский атом выводят из равновесия ، آذر ۱۳۹۵
برهم خوردن موازۀه اتم ایرانی
نویسنده با اشاره به انتقال بخشی از آب سنگین مازاد اعلام‌شدۀ ایران به عمان، تأکید دارد تهران با مراعات خواسته‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر آن است تا حداکثر تلاش خود را برای مراعات توافق هسته‌ای به‌کار بندد. وی حساسیت تهران به رعایت مفاد توافق اتمی را ناشی از نگرانی آن از تغییرات در کاخ سفید و تأثیرات روی کار آمدن ترامپ بر توافق هسته‌ای و وضعیت ایران دانسته است. ماکسیم سوچکوف، کارشناس شورای روسی امور بین‌المل، بر این باور است که بازبینی توافق هسته‌ای بر شرایط سیاسی داخلی ایران نیز تأثیرگذار است و یکی از پیامدهای آن تضعیف اصلاح‌طلبان و تقویت قدرت محافظه‌کاران خواهد بود که دراین‌صورت، دنیا با دور جدیدی از بحران هسته‌ای ایران مواجه خواهد بود.
ایتالیا در طول تاریخ همواره شریک تجاری خوبی برای ایران بوده است، اما روابط سیاسی دوطرف هرگز به عمق و گستردگی روابط اقتصادی‌شان نرسیده است. در سال‌های اخیر که بحث پروندۀ هسته‌ای به‌عنوان مهم‌ترین موضوع سیاست خارجی ایران مطرح شد، همواره این سئوال وجود داشت که چرا ایتالیا بر سر میز مذاکرات هسته‌ای با ایران حاضر نیست؟ نوشتار حاضر، با پرداختن به پارادایم‌های حاکم بر سیاست خارجی ایتالیا به این پرسش پاسخ داده است که چه عواملی بر سیاست خارجی این کشور درقبال جمهوری اسلامی ایران تاثیر می‌گذارند و باعث تغییر یا تداوم آن می‌شوند؟ این پژوهش از نظریۀ واقع‌گرایی نوکلاسیک استفاده کرده که در آن نقش عوامل داخلی و بین‌المللی در شکل‌دهی به سیاست خارجی مدنظر قرار گرفته است.

۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ | >> ۵۴