درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > آسیا > خاورمیانه > ایران > روابط نظامي > روسیه فدراتیو > (۶۴ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



محمد نجار، وزیر دفاع ایران، چندی پیش طی قرارداد منعقد شده با روسیه اعلام کرد این کشور سامانه‌های اس300 را تحویل ایران خواهد داد؛ این خبر با مخالفت‌ها و انتقادهای تند کشورهای غربی مواجه‌شد. نگرانی مقامات آمریکایی و اسرائیلی این است که ایران با تجهیز خود به این سامانه موشکی می‌تواند تا اندازه‌ زیادی به توان بازدارندگی خود بیافزاید. ایران با توجه به تحریم‌های 30 ساله به توانمندی ویژه بومی در بسیاری زمینه‌ها دست یافته که در کنار خرید سیستم‌های پیشرفته دفاعی و ساخت انواع مختلف تسلیحات، برتری ویژه‌ای در میان کشورهای منطقه پیدا کرده است.
به گزارش رسانه‌های گروهی روسیه در دسامبر ۲۰۰۵، مقام‌های روسی و ایرانی قراردادی را در ماه نوامبر نهایی کردند که بر اساس آن ۲۹ تا ۳۰ دستگاه سیستم پدافند موشکی زمین به هوای TOR - M1 (SA - 15) ساخت روسیه به ایران فروخته خواهد شد. به گفته منابع نظامی، آخرین تکنولوژی دفاعی روسیه در سیستم TOR-M1 به کار گرفته شده است. به نظر می‌رسد هدف روسیه از این کار افزایش توان رزمی ایران ‌باشد تا این کشور بتواند از تأسیسات هسته‌ای خود در برابر موشک‌های کروز، هواپیماهای آمریکایی و هلی‌کوپترهای مهاجم محافظت کند. ظاهراً باید این اقدام را در راستای سیاست‌های کلی مسکو دنبال کرد.
با توجه به آنکه در تعاملات بین‌المللی عوامل ذهنی، روانی و فرهنگی نقش مهمی را ایفا می‌کنند و البته در این میان، منافع ملی، شرایط زمانی و جغرافیایی، ساختار و ماهیت نظام بین‌الملل را نیز نمی‌توان نادیده گرفت، در نوشتار حاضر سعی شده است تا روابط ایران و روسیه فدراتیو با توجه به عوامل نوع اول بررسی گردد؛ لذا با اصل قرار دادن عوامل ذهنی، ادراکی و تصوری ایرانیان نسبت به روس‌ها دریاره امکان گسترش روابط دو کشور و موانع پیش روی این امکان بحث می‌شود و در پاسخ به این پرسش که «چرا ایران نمی‌تواند به روسیه به عنوان شریک و متحدی استراتژیک اعتماد نماید؟» بیان می‌شود که به دلیل سوابق تاریخی و اقدامات روس‌ها نسبت به ایران، روسیه تصویر خوبی در ذهن ایرانی ندارد.
جورج بوش در مورد پرونده هسته‌ای ایران گفت: هنوز راه‌های دیپلماتیک باز است و تاکید کرد در برابر ایران به روش‌های همکاری با متحدان متوسل خواهد شد. ایران در زمینه هزینه‌های بین‌المللی و یافتن یک متحد به اتحادیه اروپا روی آورد و این اتحادیه را نماینده خود در پیگیری پرونده هسته‌ای ایران کرد. اتحادیه اروپا نیز به‌دلیل اهدافی که از این منظر دنبال می‌کرد، این پیشنهاد را پذیرفت و وارد عمل شد. البته لازم به ذکر است که از ابتدا فقط جنبش عدم‌تعهدها مدافع ایران بودند و اروپایی‌ها به‌تدریج وجهه اصلی خود را نشان دادند. کلیدی‌ترین بخش پرونده ایران، روسیه است. روسیه برای حل بحران گرجستان و چچن به حمایت آمریکا نیاز دارد و بهترین متاع مورد معاوضه در این بین همکاری هسته‌ای روسیه با ایران است.
خبرهایی از مذاکراتی جهت رفع مشکلات در بازگرداندن سوخت هسته‌ای نیروگاه بوشهر به روسیه، می‌رسد. این مذاکرات درباره حل جوانب فنی مربوط به توافقنامه بازگرداندن سوخت مصرف شده نیروگاه بوشهر است و این مذاکرات می‌تواند اختلافات در مورد مقدار هزینه و چگونگی بازگرداندن سوخت نیروگاه اتمی بوشهر به مسکو را کاهش دهد. همچنین لازم به ذکر است که مشارکت روسیه در ساخت فاز دوم نیروگاه برقی بوشهر در حال بررسی است.
بر اساس گزارش خبرگزاری رویتر، روسیه اعلام کرده علی‌رغم وجود مسائل تجاری حل‌نشده، مخالفت‌های آمریکا و پیچیدگی‌های فنی، این کشور پروژه نیروگاه اتمی بوشهر را به پایان خواهد رساند. روسیه همچنین تاکید کرد در صورتی سوخت هسته‌ای به ایران می‌فرستد که این کشور ضایعات سوخت را به روسیه بازگرداند. معاون وزیر انرژی اتمی روسیه گفت: آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر مراحل استفاده از سوخت هسته‌ای نظارت کامل دارد؛ از این رو، ایران نمی‌تواند از این سوخت برای تولید تسلیحات هسته‌ای استفاده کند. وی همچنین افزود در صورتی که روسیه این پروژه را به اتمام نرساند؛ سایر کشورها این کار را در مدت بسیار کوتاهی انجام خواهند داد.
روابط سیاسی، اقتصادی و نظامی ایران و روسیه، به‌رغم وجود مشکلاتی چند و نیز فشارهای آمریکا در سال‌های اخیر گسترش چشم‌گیری یافته و علل و نتایج گسترش این روابط مورد توجه مستمر کارشناسان مسائل خاورمیانه‌ای بوده است. مقاله حاضر، ضمن بررسی عوامل موثر بر سیاست خارجی ایران، گسترش روابط تهران و مسکو را در زمینه‌های اقتصادی و نظامی، به‌ویژه در مورد نیروگاه اتمی بوشهر، مورد توجه قرار می‌دهد و افزایش این همکاری‌ها را ناشی از تغییر دیدگاه‌های سیاست‌گذاران دو کشور در دهه اخیر می‌داند. از این منظر، اگرچه مسائل مهم و دامنه‌داری چون اختلاف‌نظر ایران و روسیه بر سر رژیم حقوقی دریای خزر وجود دارد، به نظر می‌رسد که روابط دو کشور همچنان روبه گسترش باشد.
ولادیمیر پوتین توانسته است رشد اقتصادی روسیه را از یکنواختی خارج ساخته و تداوم اصلاحات اقتصادی و اداری را تقویت نماید‌، به‌طوری که این رشد در نخستین دوره ریاست جمهوری وی حدود ۳۰ درصد بوده است‌. با این حال پوتین هنوز با چالش‌هایی در داخل کشور و عرصه بین‌الملل مواجه است‌. به‌طوری که علی‌رغم روابط حسنه‌ای که در سال ۲۰۰۱ میان آمریکا و روسیه برقرار بود‌، اکنون بر سر مسائلی چون جنگ عراق و برنامه هسته‌ای اختلافاتی میان این دو کشور وجود دارد و نیز روسیه به لحاظ کمک به ساخت نخستین نیروگاه ایران در بوشهر مورد انتقاد غرب قرار گرفته است‌.
ایران و روسیه همکاری‌های هسته‌ای حود را در سال ۱۹۸۷ به صورت محدود آغاز کردند ولی به تدریج در پی عدم حمایت و همکاری آلمان و فرانسه با ایران‌، روابط دو کشور گسترده‌تر شد‌. در سال ۱۹۹۲ روسیه به ایران وعده ساخت ۲ رآکتور آبی را داد که بر اثر فشار‌های آمریکا‌، همکاری در این زمینه را منوط به موافقت ایران با اقدامات نظارتی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی دانست‌. همچنین اعلام کرد در زمینه غنی‌سازی اورانیوم با ایران همکاری نمی‌کند ولی در مورد بازگرداندن مواد بازیافت سوخت هسته‌ای از ایران به روسیه سکوت کرد‌. گزارش حاضر به بررسی تاریخی و فراز و فرود‌های روابط هسته‌ای دو کشور پرداخته است‌.
الکساندر ماریاسف سفیر دولت روسیه در تهران در پاسخ به پرسش‌های کتبی روزنامه شرق در خصوص همکاری‌های هسته‌ای‌، آینده دریای خزر و تعامل روسیه با جهان اسلام پاسخ گفته است‌. ماریاسف در این نوشتار می‌گوید که دلیلی وجود ندارد که به اظهارات مقامات ایرانی در مورد این‌که آنها به دنبال سلاح‌های کشتار جمعی نیستند شک و تردید داشته باشیم‌، لذا از نظر ما مانعی برای همکاری فیما‌بین وجود ندارد‌. سفیر روسیه در ادامه از حضور کشورش در اجلاس سران سازمان کنفرانس اسلامی ابراز خشنودی می‌کند و به تلویح از همراهی روسیه با کشور‌های اسلامی در سازمان‌های بین‌المللی از جمله شورای امنیت سخن می‌گوید‌.

۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ |