درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > آسیا > خاورمیانه > ایران > روابط خارجی > ناتو > (۴ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



تقابل ایران و ناتو در ارتباط با موضوعات و معضلات بین‌المللی با توجه به رویکردهای جدید این سازمان بین‌المللی بعد از جنگ سرد یک واقعیت اساسی است که مورد توجه دقیق‌تر کارشناسان و سیاستمداران بین‌المللی قرارگرفته است. به‌راستی چه ارتباط معناداری میان استراتژی ناتو در مقابل ایران بعد از جنگ سرد و سیاست خارجی ایران وجود دارد؟ سوال مه‌متر این است که چه سناریوهای محتملی را با توجه به سوابق روابط این دو بازیگر می‌توان به عنوان سناریوهای آینده‌پژوهانه در روابط ایران و ناتو مطرح کرد؟
سازمان آتلانتیک شمالی (ناتو) در سال 1949 با هدف مقابله با کمونیسم توسط متحدان نظام سرمایه‌داری جهانی تاسیس و وارد عرصه تعاملات بین‌المللی شد. ناتو نهادی چندجانبه است که آمریکا و کشورهای اروپایی در عرصه مسائل راهبردی دفاعی و امنیتی در آن سنگربندی کرده و به تبع تحولات شش دهه گذشته تغییراتی در استراتژی‌ها، اهداف و عملکرد آن پدید آورده‌اند. در سال‌های اخیر حضور ناتو در حوزه‌های پیرامونی ایران نگرانی‌هایی را برای کشورمان ایجاد کرده است؛ حضوری که بی‌تاثیر از مفهوم جدید استراتژیک ناتو نیست.
در سال 1999 کشورهای عضو پیمان آتلانتیک شمالی در نشستی درخصوص مفهوم جدید ناتو به توافق رسیدند و سیاست درهای باز به‌منزله استراتژی ناتو در قرن 21 در دستور کار این سازمان قرار گرفت. به‌نظر می‌رسد ناتو در قرن 21 به جهت اینکه تسهیل‌گر هژمونی آمریکا است تا زمانی تداوم دارد، که منافع این کشور ایجاب می‌کند. روسیه به‌دلیل جدا شدن از ناتو احساس خطر می‌کند و ایجاد رابطه حسنه ازسوی روسیه و چین برای مقابله با گسترش ناتو است. درگیری نیروهای ناتو در افغانستان با القاعده و طالبان و مبارزه ناتو با مواد مخدر در راستای ج.ا.ایران است اما حمایت اعضای ناتو از گروه‌های مخالف ایران و اتهامات آنها مبنی‌بر سلاح های کشتار جمعی و حمایت ایران ازجمله عوامل منفی رویکرد ناتو نسبت به ایران است.
در تاریخ ۷ آبان ۱۳۸۶ سمینار گسترش ناتو به شرق و تاثیر آن بر کشورهای منطقه از جمله ایران در دفتر مطالعات بین‌المللی وزارت خارجه با حضور گروهی از محققان و سیاستمداران سابق چند کشور جهان برگزار شد. در این نشست عنوان شد که این سازمان نظامی دامنه‌های نفوذ خود را نه‌تنها در آسیای مرکزی، قفقاز و خاورمیانه حتی تا شرق آسیا نیز گسترش داده شده است. برخی از محققان به تحلیل این موضوع پرداختند که نیروهای نظامی ناتو به نوعی در مرزهای ایران مستقر شده‌اند؛ هرچند در مناطقی چون آسیای مرکزی و قفقاز این حضور، رسمی و در کشورهایی چون عراق و افغانستان به‌واسطه اشغال نظامی حاصل شده است.

۱