درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > آسیا > خاورمیانه > ایران > روابط خارجی > جنوب شرقی آسیا > (۲ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



نوشتار حاضر با مطالعۀ یک دورۀ دوازده ساله در مناسبات ایران و کشورهای جنوب شرق آسیا (1381-1392)، پدیده جهش در این مناسبات را در فاصلۀ سال‌های 1386 تا 1390 و بازگشت آن به شرایط پیش از جهش، را مورد بررسی قرار داده است. نوشتار حاضر به بررسی این پرسش پرداخته است که علت جهش در مراودات میان ایران و کشورهای جنوب شرق آسیا در دورۀ زمانی بین 1386 تا 1390 چیست؟ در پاسخ به این پرسش. نویسنده این ایده را مطرح کرده است که روابط ایران و کشورهای جنوب شرق آسیا، از دو عامل اولویت سیاست بر اقتصاد و نوع کنشگری قدرت‌های بزرگ تاثیر پذیرفته است.
رابطه ایران با کشورهای جنوب‌شرقی آسیا، رابطه‌ای دیرینه است. فرهنگ، زبان، هنر و ادبیات فارسی علاوه بر ارتباط مستقیم به‌صورت غیرمستقیم و از طریق جنوب هند نیز به این منطقه وارد شده است. در این مقاله، روابط ایران با کشورهای جنوب‌شرقی آسیا به‌ویژه کشورهای مسلمان اندونزی، مالزی، برونئی و سنگاپور از سه منظر فرهنگ، ادبیات و زبان‌شناسی مورد بررسی قرار گرفته است. سابقه آشنایی و حضور ایرانیان در این شبه جزیره به قبل از اسلام می‌رسد. ادبیات فارسی تاثیری شگرف بر ادبیات مالایو داشته؛ به‌طوری که بسیاری از کتاب‌های معتبر ادبی مالایو، از آثار ادبی فارسی اقتباس شده است. یکی دیگر از شواهد قدمت روابط ایران و منطقه جنوب شرق آسیا، مشترکات زبانی و واژه‌های فارسی داخل شده در زبان شبه جزیره مالایو است.

۱