درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > آسیا > ادغام اقتصادی > (۴ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



۱. همگرایی آسیایی ، مرداد ۱۳۸۶
روابط چین و آمریکا در ابعاد گسترده و چندجانبه و نیز با توجه به وابستگی‌های متقابل ناشی از فرایند جهانی شدن شکل گرفته است؛ از همین‌رو چین و آمریکا در حفظ ثبات منطقه‌ای و رفاه اقتصادی منافع مشترکی دارند. این دو کشور در رویدادهای منطقه‌ای نیز فهم‌های یکسانی دارند. هر دو معتقدند که جهانی شدن و رشد اقتصادی، دستور کارهای دولتی را شکلی دوباره بخشیده و کشورهای آسیایی را دچار تحول کرده است. با وجود فهم مشترک از منطقه‌گرایی آسیایی، شکاف بزرگی نیز در فهم چین و آمریکا از ماهیت، کارکرد و الزامات نهادسازی منطقه‌ای و زیرمنطقه‌ای در آسیا وجود دارد.
۲. خانه مشترک ، مرداد ۱۳۸۶
پس از جنگ جهانی دوم زمینه‌ای برای به‌وجود آمدن اتحادیه‌های منطقه‌ای اعم از سیاسی، امنیتی یا اقتصادی بیش از پیش فراهم شد. به تدریج تعداد کشورها در عرصه جهانی افزایش یافت و اتحادیه اروپا نیز پایه‌گذاری شد. پس از فروپاشی شوروی، روندگرایی منطقه‌ای در جهت تامین نیازها و اهداف گروه‌ها و مناطق مختلف جغرافیایی تغییر جهت یافت و تقویت گردید. در این میان آسیا که پهناورترین و پرجمعیت‌ترین قاره است، نسبت به این جایگاه، سهم قابل توجهی در اقتصاد و تجارت جهانی ندارد. با این توصیف، مقاله حاضر به بررسی نقش ایران در پیشبرد همگرایی آسیایی می‌پردازد.
۳. Regional Integration and Peace in South Asia: An Analysis ، تير ۱۳۸۳
همگرایی منطقه‌ای در جنوب آسیا: یک تحلیل
همگرایی اقتصادی در بسیاری از موارد به عنوان راه حل برخی از بحرانها انگاشته میشود. در یک نگاه تاریخی همگرایی در زمینه اقتصادی، بسیاری از کشورهای رقیب را زیر یک چتر همانند آنچه که در جنوب شرق آسیا و اروپا رخ داد گرد هم می‌آورد. این مقاله با بررسی موردی جنوب آسیا سعی می‌کند به این پرسش پاسخ دهد که آیا همگرایی اقتصادی راهنمای خوبی به سوی صلح می‌باشد؟ همچنین این نوشته به ترسیم فرایند تکامل و ابعاد صلح در خلال همکاریهای اقتصادی منطقه‌ای در جنوب آسیا می‌پردازد و در پایان اینگونه نتیجه گیری میکند که ایجاد همگرایی کارآمد و صلح پایدار در فرایند همگرایی در جنوب آسیا ، حداقل در وضعیت فعلی بسیار خوشبینانه می‌باشد.
توافقنامه حمل و نقل بین‌المللی شمال ـ جنوب به منظور توسعه مناسبات حمل و نقل‌، افزایش دسترسی به بازار‌های جهانی‌، افزایش حجم حمل و نقل کالا و مسافر‌، ایمنی و حفظ محیط زیست، هماهنگ‌سازی سیاست‌های حمل و نقل‌، پی‌ریزی قوانین و مقررات مورد نیاز‌، تامین شرایط برابر جهت عرضه‌کنندگان خدمات حمل و نقل توسط وزرای حمل و نقل سه کشور ایران‌، روسیه و هند در سپتامبر ۲۰۰۰ در سنت پترزبورگ به امضا رسید‌. این کریدور به‌عنوان کوتاه‌ترین‌، بزرگ‌ترین و مناسب‌ترین مسیر حمل و نقل کالای آسیا و اروپا مورد توجه بازرگانان و شرکت‌های تجاری و دولت‌های منطقه قرار گرفته است‌. هدف این پروژه فراهم کردن شرایط بهتر برای انتقال کالا‌های ساخت کشور‌های آسیایی به اروپا و برعکس است‌.

۱