درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > آسیا > خاورمیانه > ایران > روابط خارجی > ۱۳۷۶ - > (۳ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



در پیش گرفتن سیاست تنش‌زدایی در سیاست خارجی ایران پس از انتخاب آقای خاتمی در سال ۱۳۷۶ به ریاست‌جمهوری موجب گسترش روابط خارجی ایران به‌ویژه با قدرت‌های منطقه‌ای از جمله مصر گردیده است. از آنجا که سیاست خارجی ایران مبتنی بر شفافیت و اتخاذ روش‌های مسالمت‌آمیز در مناسبات و روابط خود با سایر کشورها بوده تلاش می‌کند به گفتمان ارزش نهاده و منافع مشترکی را با همه کشورها پی‌ریزی نماید. وجود مشترکات فرهنگی و اجتماعی و منافع مشترک سیاسی در منطقه خاورمیانه و خلیج‌فارس لزوم برقراری و توسعه روابط دو کشور بزرگ منطقه را اجتناب‌ناپذیر می‌کند.
قدمت رابطه ایران و مصر به‌عنوان دو کشور صاحب تمدن و فرهنگ به قبل از اسلام باز می‌گردد. وجود اشتراکات بسیار فرهنگی و اجتماعی از یک‌سو و تحولات نظام بین‌الملل از سوی دیگر در دهه‌های اخیر روابط دوکشور را با فرازو نشیب فراوان روبه‌رو کرده است تا بدانجا که به قطع روابط ایران و مصر در پی امضای قرارداد کمپ‌دیوید انجامیده است.با ایجاد تحولات عمده در عرصه روابط بین‌الملل به‌ویژه پس از فروپاشی شوروی سابق و در پیش گرفتن سیاست‌های واقع‌گرایانه‌تر از سوی هر دو کشور روابط و همکاری‌های ایران و مصر از روند روبه رشدی برخوردار گردیده است. بررسی همکاری‌های راهبردی دو کشور به‌ویژه در رابطه با توسعه سلاح‌های هسته‌ای از سوی اسرائیل در کنار همکاری‌های فرهنگی و اجتماعی در کانون توجه این نوشتار است.
نوشتار حاضر به تبیین نظری سیاست تنش‌زدایی در طرح سیاست خارجی دولت آقای خاتمی پرداخته و به بهره‌گیری از آن در تجدید روابط سیاسی ایران و مصر نگاه دارد. در ابتدا مفهوم «تنش‌زدایی» در سیاست خارجی ایران در شرایط کنونی بررسی می‌شود و سپس به موقعیت مصر و نگاه دولت آن به تجدید روابط سیاسی با ایران و تفاوت نگاه دو دولت در مورد مسائل خاورمیانه (اعراب و اسرائیل) می‌پردازد. بهره‌گیری از سیاست تنش‌زدایی پس از تجدید روابط سیاسی مثبت بین تهران و قاهره و ارائه پیشنهاد برای ایجاد گونه‌ای از ائتلاف میان سه کشور ایران، ‌عربستان و مصر در اعمال قدرت سیاسی برتر در منطقه مورد نظر قرار می‌گیرد.

۱