درگاه دید > موضوعات > فرهنگ و اجتماع > مسایل قومی > قومیت > مناطق و کشورها > ایران > (۸ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



۱. İslam Devrimi Sonrası İran’da Kimlik ve Dış Politika: Konstrüktivist Bir Bakış ، شهريور ۱۳۹۵
هویت و سیاست خارجی ایران بعد از انقلاب اسلامی از نگاه سازه‌انگارانه
نویسنده ضمن تشریح رویکرد سازه‌انگارانه در بین نظریه‌های روابط بین‌الملل، به بررسی سیاست خارجی ایران پرداخته است. وی با تشریح هویت قومی و دینی - مذهبی در ایران که به باور وی از پارامترهای اساسی در رویکرد سازه‌انگارانه محسوب می‌شود، عنوان کرده است که ایران ازحیث ترکیب قومی، چند پارچه است، ولی اقوام ایرانی پتانسیل تهدید جدی برای یکپارچگی ایران ندارند، زیرا در بین آنها، ترک‌ها در پیوند عمیق با نظام حاکم بوده و موقعیت‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی درخور توجهی دارند. کردها و اعراب ایران نیز خود را در پیوند با مرکز می‌دانند. نویسنده در ادامه عناصر تشکیل‌دهندۀ سیاست خارجی ایران را تشریح کرده است.
۲. İran’da Unutulmuş Bir Toplum: Türkmen Sahra Türkmenleri ، شهريور ۱۳۹۵
ترکمن‌های ترکمن‌صحرا؛ جامعۀ فراموش‌شده در ایران
نویسنده ضمن تشریح ترکیب قومیتی ایران و تاکید بر اینکه سهم عمده‌ای از جمعیت ایران به اقوام غیرفارس تعلق دارد، به تاریخ حضور قوم ترک و ترکمن در ایران اشاره کرده است. وی همچنین به سیاست‌های ترکیه در مورد ترکمن‌های ایران‌پرداخته است. وی در ادامه به رفتار دولت ترکمنستان دربارۀ مسالۀ ترکمن‌های ترکمن‌صحرای ایران پرداخته و عنوان کرده است: دولت ترکمنستان در ابتدای استقلال سعی در حمایت از ترکمن‌های ایران داشت که بعدها با به میان آمدن قراردادهای اقتصادی بین ایران و ترکمنستان، عشق‌آباد منافع اقتصادی را به سایر مسائل ترجیح داد. نویسنده در پایان توصیه‌هایی نیز ارائه داده است.
به باور نویسنده، تامین و تحکیم انسجام ملی در جوامع متنوع قومی، نیازمند اتخاذ سیاست‌های ویژه و اقدامات سخت‌افزارانه بسیاری است و متعاقبا هزینه‌های مضاعفی را بر دولت‌ها تحمیل می‌کند. این نوشتار به بررسی سیاست‌های قومی پرداخته است و اصول و سیاست‌های قومی در نظام جمهوری اسلامی را نیز مورد بررسی قرار داده است. همچنین مهم‌ترین ویژگی‌های تنوع قومی از دیگر مواردی است که در این نوشتار به آن اشاره شده است.
این نوشتار ابتدا به روش اقدام‌پژوهی تاریخی و تفسیری، منابع بالقوه تعلق‌های ملی هفت قوم فارس، لر، بلوچ، ترکمن، عرب، کرد و آذری را مورد شناسایی قرار داده و سپس با مراجعه به خبرگان و استفاده از فن تکنیک دلفی فازی، ضریب اهمیت و تاثیر این مولفه در بروز بحران قومی یا تسریع روند توسعه هم‌افزا و همگرا را بررسی کرده است.
نوشتار حاضر با توجه به دغدغه‌های موجود درخصوص تنوع فرهنگي و قومي در ايران و پيامدهاي آن، ضمن بهره‌گيري از تئوري هويت اجتماعي، تئوري فرهنگ‌پذيري و مدل‌هاي درهم‌بافتگي هويت اجتماعي و انسجام هويت‌هاي چندگانه، رابطه هويت قومي و ملي را مورد بررسي قرار داده است. نتايج نشان داده كه هويت قومي و ملي در ميان اقوام ايراني برجسته است. همچنين همبستگي ميان احساس تعلق به قوميت و دلبستگي به مليت در كل نمونه، مثبت، اما ميزان رابطه و جهت آن در ميان اقوام متفاوت است. علاوه بر اين، شكل‌هاي مختلفي از تعيين هويت در ميان اقوام ايراني وجود دارد كه وزن و اهميت آنها يكسان نيست. درحالي‌كه هويت انسجام يافته (تركيبي) داراي بيشترين فراواني است، موقعيت‌هاي هويتي همانندسازي و حاشيه‌اي موارد معدودي را تشكيل مي‌دهند.
این نوشتار با استفاده از روش میدانی، در صدد شناخت عوامل بروز بحران قومی در دو منطقه قومی (کردستان و بلوچستان) پس از انقلاب اسلامی بوده و با وزن‌دهی به هر یک ازعوامل موجود، میزان تاثیرگذاری هر یک از آنها را مورد سنجش قرار داده است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد در این دو منطقه عوامل و مولفه‌های موجود یکسان عمل نکرده‌اند، به گونه‌ای که در بلوچستان مولفه‌های اجتماعی و فرهنگی و در کردستان مولفه‌های سیاسی و امنیتی نقش بارزتری نسبت به سایر مولفه‌ها ایفا کرده‌اند.نتیجه پژوهش نشان می‌دهد که سیاست‌گذاران مسائل قومی در جهات شناخت سیاست قومی بهینه در یک منطقه قومی نیازمند شناسایی دقیق علل بروز بحران قومی هستند تا بتوانند سیاست بهینه و متناسب با ویژگی‌های منطقه را ترسیم کنند.
تعدد گروه‌های قومی در جوامع معاصر، به علت تفاوت‌های ماهیتی با نظام‌های سیاسی حاکم، منشا بالقوه‌ای برای تضعیف وفاق ملی و تهدیدی برای انسجام اجتماعی است. وجود مسئله قومیت و به تبع آن، فرضیه تضعیف امنیت ملی، به ویژه در کشورهای جهان سوم، به فرضیه‌ای تعمیم‌پذیر در تحلیل مناسبات قومیت و حاکمیت سیاسی تبدیل شده است، اما تداوم تاریخی کشور و حکومت با مشارکت اقوام مختلف در ایران آسیب‌پذیری و عدم تعمیم‌پذیری این فرضیه را نشان می‌دهد. در واقع تنوع قومی در ایران به علت ساخت اکولوژیکی این گروه‌ها و تداوم ان در ساختار ملت ایران نه تنها سبب تضعیف امنیت ملی نشده، بلکه قوام‌بخش مفهوم کشور بوده است. این نوشتار ، سعی در کالبدشکافی تنوع قومی و وجود اقوام مستقر در ایران در ساختار ملت و ارتباط آن با امنیت ملی دارد.
قوم، قومیت و مفاهیمی از این قبیل در حوزه جامعه‌شناسی و علوم سیاسی کاربرد زیادی داشته است. البته کاربرد این مفاهیم در گذشته با حال حاضر متفاوت است. در نوشتار حاضر این پرسش طرح شده که آیا کاربرد علمی این مفاهیم با آن سابقه تاریخی و نظری در جوامع اروپایی، برای اقوام ایرانی با ویژگی‌های تاریخی و جامعه‌شناختی خاص آن می‌تواند قابل پذیرش باشد؟ ازاین‌رو تلاش شده تا ضمن توجه نظری به این مفاهیم، نشان داده شود که کاربرد این مفاهیم معرف ویژگی‌های گروه‌های زبانی و مذهبی ایران نیست. این گروه‌ها مهاجران تازه وارد به ایران نیستند و همگی مانند دیگر ایرانیان، سهم مهمی در تشکیل و تداوم تمدن ایران داشته‌اند؛ لذا به جای کاربرد این مفاهیم، پیشنهاد شد از مفهوم اقوام ایرانی که معرف نزدیکی ایرانیان است، استفاده شود.

۱