درگاه دید > موضوعات > حقوق‌بشر > آزادی > آزادی بیان > (۸ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



نوشتار حاضر، مبانی تعهدات کشورها در ابزارهای منطقه‌ای و بین‌المللی حقوق بشر را تشریح کرده است. سپس، به احصای محدودیت‌های مشروع و قانونی قابل اعمال بر حق آزادی بیان و بررسی نظریه‌های عمومی ذی‌ربط کمیتۀ حقوق بشر پرداخته است و درنهایت با تبیین ارکان مسئولیت بین‌المللی کشورها و چگونگی ایجاد آن به هنگام نقض و تعدی حق آزادی بیان به پایان می‌‌رسد.
۲. İran’da Basın ve Siyaset ، آبان ۱۳۹۵
رسانه و سیاست در ایران
نویسنده مسالۀ آزادی بیان در مطبوعات ایران را بررسی کرده و دراین‌خصوص دولت اصلاحات را نقطۀ عطفی در شکل‌گیری مطبوعات مستقل دانسته است. وی در ادامه به سخنان چندی پیش آقای روحانی اشاره کرده است که ضمن حمایت از آزادی مطبوعات، اعلام کرده بود: قدرت کشور فقط به توپ و تانک و نیروی نظامی نیست، بلکه رسانه‌های آزاد و مستقل نیز بخش مهمی از قدرت یک کشور و ملت محسوب می‌شوند.
۳. ممنوعیت انکار نسل‌کشی: معضل حقیقت تاریخی رسمی ، مرداد ۱۳۹۴
Outleaving Genocide Denial: The Dilemmas of Official Historical Truth
نوشتار حاضر به ارزیابی این موضوع پرداخته است که چگونه و چرا قوانین انکار نسل‌کشی در آلمان، اتریش، سوئیس و فرانسه حاکم است و فلسفه حقوقی حاکم بر این قوانین چیست؟ در ادامه، مخاطب باید خود به قضاوت دربارۀ اعتبار استدلالات ارائه‌شده در این زمینه بپردازد. البته نویسنده نظر خود را در بخش نتیجه‌گیری درخصوص سازگاری قوانین انکار نسل‌کشی با آزادی بیان و عقیده آورده است.
حق آزادی و امنیت شخصی یکی از مهمترین حقوق بشری است که از همه انسان‌ها به صرف انسان بودنشان پشتیبانی می‌کند. اولین گام در راه پذیرش حق آزادی و امنیت شخصی در جامعه، به رسمیت شناخته شدن این حق به طور کامل است. سیر تحول حق آزادی و امنیت شخصی در جهان از یک واقعیت غیر قابل انکار حکایت می‌کند. در تحولات دهه‌های اخیر پیرامون حق آزادی و امنیت شخصی گستره این حق توسعه یافته است. کاستی‌هایی پیرامون حق آزادی و امنیت شخصی به ویژه حقوق ناظر بر آزادی‌های متهم در ایران مشخص است.
۵. The Media Landscape in Iran ، مرداد ۱۳۸۸
چشم انداز رسانه ای در ایران
متن حاضر با اشاره به تشدید کنترل های رسانه ای از سوی دولت ایران بعد از تحولات ناشی از انتخابات ریاست جمهوری، بر این نظر است که علیرغم تلاش دولت برای جلوگیری از نفوذ جریانات رسانه های غربی، دسترسی ایرانیان به منابع خبری غربی افزایش یافته است.
برگزاری اجتماعات و راهپیمایی‌ها، وسیله احراز حقوقی چون حق بیان، حق تساوی و برابری و همچنین حق درخواست اجرای سایر حقوق بشر و حقوق مندرج در قانون اساسی، با توسل به حالت جمعی بودن آن است. از این‌رو حق برگزاری اجتماعات، حقی بنیادین است و تا زمانی که از محدوده قانون فراتر نرود، تحدید آن وجاهت عقلانی و حقوقی ندارد. برگزاری سالم و قانونی تجمعات و عدم ایجاد مانع در مسیر تحقق آن راهی است به سوی توجه به امنیت و آزادی شهروندان و تامین امنیت ملی با توسل به خواسته‌های شهروندان. در نوشتار حاضر نویسنده با بررسی مقررات داخلی، به دنبال تحلیل ماهیت اجتماعات است و به این بحث مهم اشاره کرده که اجتماعات اعتراض‌آمیز را، چه قبل از ناآرانی و چه پس از وقوع رفتارهای غیرقانونی، چگونه باید مدیریت کرد؟
آزادی بیان از همان سال اول تاسیس سازمان ملل متحد، یکی از دغدغه‌های جامعه بین‌المللی بوده و قرار بود کنواسیونی در این زمینه به تصویب سازمان ملل برسد که مدام به تعویق افتاد. در طی این سال‌ها آزادی بیان در اعلامیه جهانی حقوق بشر و کنوانسیون اروپایی حقوق بشر به رسمیت شناخته شد. امروزه وجود چند اصل برای اعمال محدودیت بر آزادی بیان آشکار است که در نظام اروپایی حقوق بشر نیز حائز اهمیت است که عبارتند از: اصل قانونی بودن، ضرورت دموکراتیک، تبعیض، مشروعیت در هدف و تناسب. کنوانسیون اروپایی حقوق بشر برای اعمال محدودیت، صلاحیت حقوقی دارد، ولی حد و حدود آن تحت نظارت دیوان اروپایی است. وظیفه دیوان آن است که بررسی کند آیا اقدامات و تدابیر اتخاذ شده در سطح ملی به موجب اصول، توجیه‌پذیر است یا خیر؟
در پی بروز برخی رویدادهای سیاسی در ایران که در قالب تجمعات بروز پیدا کرده بود دکتر عبدالکریم سروش به ایراد سخنرانی درباره آزادی بیان در جوامع پرداخته و با اشاره به روند تاریخی این موضوع به بررسی این مسئله در انواع حکومت‌ها پرداخته است. وی با رد نقش دولت‌ها در جلوگیری یا ابراز عقاید در جوامع به بررسی برخورد دولت‌ها و حکومت‌ها با این پدیده اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که نظام‌های دموکراتیک برای این به‌وجود آمدند که نگذارند مسئله ابراز عقیده و آزادی بیان که اختلاف‌ها و درگیری‌هایی را به‌دنبال دارد به جنگ و براندازی حکومت‌ها ختم شود بلکه به صورت صلح‌آمیز به شکل نزاع‌های حزبی و انتخابات و غیره حل شود.

۱