درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > آسیا > خاورمیانه > ترکیه > سیاست خارجی > (۵۱۱ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



۱. Между Астаной и Женевой. Есть ли успехи в сирийском урегулировании ، اسفند ۱۳۹۵
بین آستانه و ژنو. آیا تلاش‌ها برای حل مسئلۀ سوریه موفق خواهد بود
نویسنده با اشاره به برگزاری دور جدید نشست آستانه و نشست ژنو برای حل بحران سوریه که به همت روسیه، ایران و ترکیه در جریان است، تصریح دارد که دستاور دور سوم آستانه توافق برای تمدید آتش‌بس و تبادل اسرا بوده و سایر موضوعات نیز بحث شده‌اند. به باور وی، اردوغان در سفر به عربستان و قطر الحاق این کشورها به مذاکرات سوریه را مورد بحث قرار داده، زیرا حضور آنکارا در کنار ایران و روسیه برای ترکیه چندان خوشایند نیست، اهرم فشاری بر این دو ندارد و حضور کشورهای عربی در مذاکرات وزنۀ تعادلی در برابر تهران و مسکو است.
۲. İran ile Türkiye arasında nüfuz mücadelesine doğru ، اسفند ۱۳۹۵
به‌سوی نزاع بر سر حوزۀ نفوذ بین ایران و ترکیه
نویسنده با اعلام مواضع ترامپ در مورد خاورمیانه و تماس‌های دیپلماتیک ترکیه با کشورهای عربی، خبر از تقویت دوبارۀ محور سنی در منطقه داده است که در این محور مصر به دلیل نزدیکی با دولت سوریه جایی نخواهد داشت. درمیان رسانه‌های عربی، رأی الیوم با اشاره به رقابت ایران و ترکیه درمیان کشورهای حاشیۀ خلیج فارس همزمان با دورۀ جدید، سیاست‌های منطقه‌ای آمریکا را نشانگر بلوک‌بندی جدید در کشورهای این منطقه دانسته و بر این باور است که عمان و کویت دراین‌میان سعی دارند ضمن گسترش رابطه با ایران، رویکرد بی‌طرف و منطقی داشته باشند. القدس العربی تماس‌های مقامات آمریکا و ترکیه را نشان دهندۀ تغییر مثبت سیاست واشینگتن درقبال ترکیه ازجمله در مسالۀ کردی دانسته است.
تغییر ساختار نظام بین‌الملل و خلأ قدرت به‌وجودآمده پس از فروپاشی اتحاد شوروی، زمینه‌ساز حضور و رقابت قدرت‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای در آسیای مرکزی و قفقاز شده است؛ به‌گونه‌ای که نقش‌آفرینی یک قدرت در منطقه با حساسیت و واکنش سایر قدرت‌ها روبه‌رو می‌شود. هدف اصلی نوشتار حاضر تبیین نقش ترکیه در روابط ایران و جمهوری آذربایجان است. هم‌سویی هویتی ترکیه با جمهوری آذربایجان و تضاد هویتی این قدرت فرامنطقه‌ای با ایران، محدودیت روابط ایران و جمهوری آذربایجان را سبب شده است و به‌دلیل گسترش روزافزون روابط جمهوری آذربایجان با ترکیه به‌نظر می‌رسد که این وضعیت تداوم یابد و نسبت به سال‌های قبل تغییر (بهبود روابط) ایجاد نشود. در این نوشتار از دیدگاه سازه‌انگاری و به روش تبیینی این فرضیه بررسی شده است.
۴. !İran’a dikkat ، بهمن ۱۳۹۵
توجه به ایران
نوشتار حاضر مقاله‌ای است که زینب گورجانلی، تحلیلگر سیاست خارجی ترکیه، در روزنامه سؤزجو از رسانه‌های مخالف دولت ترکیه درج کرده است. وی ضمن تبیین ناکارآمدی سیاست خارجی ترکیه در برابر ایران و آمریکا و اروپا، بر این باور است درحالی‌که همۀ توجه جهان علی‌الخصوص ترکیه به برنامه‌های آتی ترامپ در آمریکا معطوف شده، روند امور نشان‌دهندۀ آن است که ترامپ انتظارات ترکیه را برآورده نخواهد کرد و ترکیه نخواهد توانست امتیازی نه از آمریکا و نه از اروپا بگیرد و مهم‌تر ازهمه اینها ظاهرا کسی توجه زیادی به سیاست‌ها و برنامه‌های جدید ایران در منطقه ندارد.
۵. От Астаны к Женеве. Смогут ли Россия, Турция и Иран принести мир в Сирию ، بهمن ۱۳۹۵
از آستانه تا ژنو. آیا روسیه، ترکیه و ایران می توانند صلح را به سوریه بیاورند
نویسنده مذاکرات آستانه را موفق دانسته است؛ زیرا به باور وی، این مذاکرات سبب تغییرجهت اوضاع و گام نهادن به مسیر مصالحه شده است. درعین‌حال، وی مذاکرات فعلی را نوعی تحمیل شرایط به معارضین دانسته است؛ زیرا بعد از تصرف حلب آنها در موضع ضعف قرار دارند و مجبور به پذیرش برخی شروط بشار اسد هستند، اما راهی جز مصالحه سیاسی برای روسیه نیست و برای ادامه جنگ نیز دولت بشار اسد نیرو و تجهیزات کافی در اختیار ندارد. به باور نویسنده، بی‌ثبات بودن چهارچوب تعاملی ایران، روسیه و ترکیه به دلیل فقدان اعتماد می‌تواند باعث شکست روند گفت‌وگوها پس از نشست آستانه شود.
۶. После Астаны: отклики с Ближнего Востока ، بهمن ۱۳۹۵
بعد از آستانه؛ واکنش‌هایی از خاورمیانه
نویسنده با اشاره به برگزاری نشست سوری- سوری در آستانه، تأکید دارد اهمیت این نشست و تمرکز بر آن به این دلیل است که بیانگر تغییر آرایش نیروها در سوریه است. وی تفاوت نشست آستانه در مقایسه با نشست‌های پیشین در دوحه، استانبول و ریاض را در این دانسته که اگر در این نشست‌ها مخالفین خارج‌نشین شرکت کردند، در آستانه نمایندگانی از معارضین مسلح فعال در عرصۀ میدانی سوریه حضور داشته‌اند. به باور نویسنده، مخالفین دمشق بیکار نخواهند نشست و در مقابل به ثمر نشستن نتایج نشست آستانه خواهند ایستاد؛ به‌ویژه با تأکید بر این امر که ایران، روسیه و ترکیه که در گذشته برای کسب برتری در سرزمین‌های عربی تلاش زیادی کرده‌اند، هم‌اکنون نیز در مقابل اعراب قرار گرفته‌اند.
۷. Halep Sonrası Suriye ، بهمن ۱۳۹۵
سوریه بعد از [آزادی] حلب
نویسندگان در تحلیل شرایط آتی سوریه بعد از آزادی حلب و توافق ایران، روسیه و ترکیه، توافق ترکیه- روسیه برای خروج مخالفین دولت سوری از شرق حلب و نیز عملیات سپر فرات که ازسوی ارتش ترکیه و گروه‌های موسوم به ارتش آزاد سوریه در شمال سوریه درحال انجام است را به‌مثابه برگ برندۀ ترکیه در مسالۀ سوریه دانسته‌اند. نویسندگان نقش کنونی عربستان در سوریه را بسیار کمتر از قبل دانسته و بر این باورند که ایران با درگیر کردن عربستان در یمن قدرت عمل ریاض را در سوریه بسیار محدود کرده است. به باور آنها، در شرایط کنونی موازنۀ قدرت در سوریه به نفع روسیه، ایران و دولت اسد است، ولی اگر آمریکا بخواهد جدی‌تر وارد مسالۀ سوریه شود یا با فشار بیشتر بر ایران از نفوذ این کشور در سوریه بکاهد؛ موازنۀ قوای موجود بر هم خواهد خورد.
نوشتار حاضر ترجمه و تلخیص نوشته‌ای به قلم نویسنده‌ای ایتالیایی است که به شناسایی عوامل موثر بر روابط کشورهای عرب خلیج فارس با کشورهای آفریقای جنوب صحرا پرداخته است. به باور نویسنده، کشورهای عرب حاشیۀ خلیج فارس، به‌ویژه عربستان سعودی، قطر و امارات متحدۀ عربی به‌عنوان بازیگرانی درحال ظهور در حوزۀ امنیت و توسعۀ اقتصادی جهان مطرح هستند. متاسفانه کشورهای آفریقایی، به‌ویژه کشورهای توسعه‌نیافته در این قاره، در بافتار ژئوپلیتیکی جدید، به اهرمی برای گسترش نفوذ برخی قدرت‌های منطقه‌ای یا فرومنطقه‌ای تبدیل شده‌اند.
۹. Will the new round of Syria talks in Kazakhstan lead to anything different? ، بهمن ۱۳۹۵
آیا دور جدید مذاکرات در قزاقستان نتیجۀ متفاوتی در پی خواهد داشت؟
نویسنده با اشاره به برگزاری مذاکرات آستانه با حمایت ایران، روسیه و ترکیه، وجه متمایز این دور از مذاکرات را در شرکت‌کنندگان آن دانسته است. وی توافق بر سر ادامۀ آتش‌بس و ادامۀ روند سیاسی در ژنو را ازجمله ابعاد موفق نشست آستانه برشمرده است؛ البته دستیابی به این توافقات و اصل مذاکرات آستانه مرهون وضعیت میدانی (برتری دمشق بر معارضین) و توافقاتی است که پیش‌تر میان ایران، روسیه و ترکیه حاصل شده است.
۱۰. Нагорно-карабахский конфликт: на перекрестке внешнеполитических интересов ، دي ۱۳۹۵
تنش ناگورنو- قره باغ: در دورنمای منافع سیاست خارجی
نویسنده با اشاره به تنش ناگورنو- قره باغ به‌عنوان یکی از اولین تنش‌ها در شوروی سابق بعد از فروپاشی، تأکید دارد که طی سال‌های اخیر بازیگران مختلف منطقه ازجمله ایران، روسیه و ترکیه و بازیگران فرامنطقه‌ای ازجمله آمریکا و اتحادیۀ اروپا، تلاش‌های بی‌ثمری را برای حل این مشکل به‌کار بسته‌اند. در این میان، موضع روسیه دراین‌خصوص از موضع کلی آن در قفقاز جنوبی دلایلی متفاوت است که این دلایل در نوشتار حاضر آمده است. به باور وی، ایران درخصوص تنش ناگورنو- قره‌باغ دو موضع دارد: حل این تنش به‌صورت مسالمت‌آمیز و با همت کشورهای منطقه؛ رویکرد انتقادی به مفاد به‌روزشدۀ «توافق مادرید». برخلاف این توافق، ایران موافق استقرار نیروهای حافظ صلح بین‌المللی در قره‌باغ نیست و در این زمینه بین دو طرف اختلاف وجود دارد.

۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ | >> ۵۲