درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > آسیا > خاورمیانه > ایران > روابط خارجی > هند > (۲۸ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



۱. Saudi-Iran conflict has reached worrisome heights: Expert ، آذر ۱۳۹۶
منازعه سعودی ـ ایران افزایش نگران‌کننده‌ای یافته است
نوشتار حاضر گفت‌و‌گویی است با استنلی جانی، سردبیر واحد بین‌إلملل نشریه «هندو» که 21 دسامبر 2017 توسط آن بنیاد منتشر شده است. وی در این گفت‌وگو ابعاد و پیامدهای درگیری فزایندۀ تهران و ریاض برای غرب آسیا و همچنین هند را بررسی کرده است. به باور وی، باتوجه به اهمیت روابط هند و ایران به‌ویژه در حوزۀ مبادلات انرژی، هند باید ضمن تداوم بخشیدن به سیاست موفق خود در غرب آسیا، در روابط خویش با ایران، رژیم صهیونیستی و عربستان سعودی که از دید او، سه قدرت اصلی منطقه محسوب می شوند، توازن برقرار کند.
۲. The Iran Question ، مهر ۱۳۹۶
مسئله ایران
نویسنده، با اشاره به تقویت مناسبات دو جانبه هند با رژیم صهیونیستی می‌نویسد: سفر نارندرا مودی، نخست وزیر هند، به سرزمین‌های اشغالی بار دیگر نشان داد مناسبات سنتی تغییر ناپذیرند، مودی در حالی به فسطین اشغالی سفر کرد که تغییری در روابط این کشور با کشورهای شورای همکاری خلیج فارس ایجاد نشد و در نهایت این ایران است که نهایی شدن تعادل هند را در مناسبات خود مشخص می‌کند. هند می‌تواند جدای از مسائل مطرح شده با ایران در بندر چابهار کار کند. نویسنده معتقد است که هند نمی‌تواند در بلند مدت بی‌طرف باقی بماند اگر به دنبال راهبرد بلندمدت به جای تاکتیک است.
۳. Gadkari’s visit signals that India is committed to strong ties with Iran despite setbacks ، مرداد ۱۳۹۶
دیدار گادکاری نشان می‌دهد که هند با وجود موانع موجود، به داشتن روابط قوی‌تر با ایران متهد است
به باور نویسنده، حضور گادکاری به‌عنوان فرستادۀ ویژۀ «ناراندرا مودی» در مراسم تحلیف دکتر روحانی نشان داد ایران در سیاست خارجی هند از چه جایگاه مهمی برخوردارست. گادکاری در این سفر اعلام کرد که هند به توسعۀ بندر چابهار به‌عنوان دروازۀ ورود به عرصۀ فرصت‌های طلایی می‌نگرد. بااین‌حال، مقامات ایرانی از کندی پیشرفت طرح ناراضی‌اند و از احتمال دعوت از پاکستان و چین برای مشارکت در توسعۀ چابهار سخن گفته‌اند که ازنظر هند به معنای ازدست دادن یک منفعت کلان است. درواقع توسعۀ چابهار برای دهلی نو به مثابه دور زدن پاکستان و خارج کردن افغانستان از انحصار سرزمینی و پاسخی است به توسعۀ بندر گوادر پاکستان ازسوی چین. است.
در چهارم مرداد 1395، دوازدهمین نشست دوجانبۀ دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی و موسسۀ مطالعات و تحلیل‌های دفاعی هند در محل این دفتر برگزار شد. نخستین بخش به تحلیل مسائل منطقه و اشتراک آرا و دیدگاه‌های دو کشور از شرایط منطقه در قالب موضوع «پارادایم‌های امنیتی در آسیای غربی» اختصاص یافت و در بخش دوم به بحث پیرامون روابط دوجانبه در شرایط جاری منطقه‌ای و بین‌المللی و در قالب موضوع «روابط ایران و هند بعد از برجام: آسیب‌ها و چالش‌ها» پرداخته شده است.
نوشتار حاضر در پی پاسخ دادن به این پرسش است که به چه دلیل یا دلایلی، تلاش‌ها برای ایجاد یک رابطۀ استراتژیک میان ایران و هند، با شکست مواجه شده و دو کشور نتوانسته‌اند تاکنون دست به ایجاد یک مشارکت پایدار بزنند؟ در پاسخ، نویسنده این فرضیه را به آزمون گذاشته است که تفاوت در هدف و جهت رابطۀ ایران و هند، به‌گونه‌ای که برای ایران ایجاد موازنه در برابر آمریکا و برای هند همکاری با ایران در کنار آمریکا است، به ناکام ماندن تلاش‌ها برای برقراری یک رابطۀ استراتژیک میان دو کشور انجامیده است.
نوشتار حاضر به بررسی قدرت‌یابی چین در تفکر استراتژیک هند و تلقی و تصور تحلیلگران چین از هند پرداخته است. به باور نویسنده، دو متغیر چین و هند نمی‌توانند ظرفیت‌های استراتژیکی را در حوزه‌های امنیتی در اختیار ایران قرار دهند. هندی‌ها به دلیل برخورداری از سیاست خارجی آمریکا‌محور از واگذاری چنین ظرفیتی به ایران ناتوان هستند و چینی‌ها هم به دلیل وابستگی به منابع انرژی خاورمیانه اساسا تمایلی به انتخاب میان ایران و دیگر بازیگران کلیدی منطقه ازجمله عربستان سعودی ندارند.
ایران، کشوری راهبردی است که هند همواره با آن رابطة خوبی داشته است. به باور نویسنده، در گرایش‌های سیاسی، هند می‌تواند روابط خوب خود را با کشورهای شورای همکاری خلیج فارس و ایران برای کمک به اعتمادسازی میان کشورهای همسایه به‌کار گیرد، زیرا پادشاهی عمان، یکی از همین همسایه‌ها، برای روابط ایران با اروپا و آمریکا، سال‌هاست که نقش کوشایی داشته است. چنانچه هند خواهان تبدیل شدن به یک قدرت منطقه‌ای است، باید برای افزایش اعتبار جهانی خود بکوشد، و با کمک به جستارهای منطقه‌ای به اعتبار خود بیفزاید. این نوشتار جایگاه راهبردی ایران را از دید هند و انتظارِ استقلال راهبردی رفتار هند را در برابر ایران، بررسی کرده است.
۸. Индия - Иран: прагматичное партнёрство ، خرداد ۱۳۹۳
هند- ایران: شراکت پراگماتیک
به باور نویسنده باتوجه ‌به پیروزی مودی در انتخابات هند و تشکیل دولتی عملگرا در این کشور و روی کار آمدن دولت آقای روحانی در ایران، که به زعم نویسنده، عملگراست، فضا برای تقویت روابط طرفین مناسب است. در این شرایط نویسنده نزدیکی ایران و هند در روندهای منطقه‌ای و بین‌المللی را کاملا منطقی دانسته است. البته بلافاصله خاطرنشان ساحته که این عملگرایی دولت جدید ایران و هند و توسعه روابط دوجانبه، نباید با آمریکا و کشورهای همسایه ایران و هند در تقابل باشد. به باور نویسنده، منافع هند در روابطش با ایران فقط در حوزه انرژی خلاصه نمی‌شود. به باور وی روابط پاکستان با عربستان و چین و رقابت شرکت‌های چینی در کشورهای حاشیه خلیج فارس بر سیاست‌های اقتصادی هند در حوزه خلیج فارس تاثیر منفی می‌گذارد.
کتاب حاضر با تشریح توانایی های نظامی، اقتصادی، سیاسی و دیپلماتیک هند در سال‌های اخیر و امکان تبدیل این کشور به یک قدرت منطقه‌ای، به تاثیر احتمالی تبدیل هند به یک قدرت منطقه‌ای بر منافع ملی جمهوری اسلامی ایران پرداخته است. به‌نظر نویسندگان اگرچه هند برای ارتقای منافع منطقه‌ای و جهانی خود اولویت سیاست خارجی‌اش را بر مبنای تنظیم روابط با بازیگران مهم جهانی قرار داده است، اما بنا به دلایل متعدد از جمله انرژی، حاضر به چشم‌پوشی از روابط با ایران نیست و افزایش قدرت منطقه‌ای این کشور در جهت منافع ملی ایران است.
هند و ایران از دیرباز روابط دوستانه و مداومی داشته‌اند، اما امروِزه نیازهای روبه رشد هند در زمینه انرژی از یک‌سو و وجود منابع غنی گاز در ایران از سوی دیگر، زمینه‌های روابط نزدیک دو کشور را فراهم کرده است. به‌همین‌دلیل باوجود روابط گسترده هند و آمریکا و مخالفت این کشور با عمیق‌تر شدن روابط هند و ایران، مقامات هند می‌کوشند تا استقلال خود را حفظ کرده و روابط خود با ایران را گسترش دهند.

۱ | ۲ | ۳ |