درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > آسیا > خاورمیانه > ایران > روابط خارجی > اتحادیه اروپا > (۱۰۶ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



۱۱. EU Realignment on Saudi Arabia and Iran? ، بهمن ۱۳۹۳
بازنگری اتحادیة اروپا در روابط با عربستان سعودی و ایران؟
الدار محمداف، مشاور سیاسی حزب سوسیال دموکرات در کمیتة امور خارجی پارلمان اروپا و رئیس هیات روابط بین پارلمانی ایران و اروپا در این نوشتار، به بررسی اقدام کم‌سابقه پارلمان اروپا در صدور قطعنامة شدید‌الحنی علیه موارد نقض حقوق بشر در عربستان سعودی (به‌ویژه پروندة اخیر وبلاگ‌نویس عرب، رائف بداوی) پرداخته که با 460 رای مثبت و 153 رای منفی به تصویب رسید – قطعنامه‌ای که توانست چشم‌اندازی گسترده‌تر را نیز از وضعیت حقوق بشری عربستان ارائه داده و کشورهای عضو اتحادیة اروپا را ناگزیر نمود تا در روابط خود با این کشور تجدیدنظر کنند.
نویسنده بر این باور است که امروزه بیشتر از هر زمانی تنظیم رابطه جمهوری اسلامی ایران با بریتانیا و اتحادیة اروپایی به مسائل جانبی به‌ویژه مسائل هسته‌ای و موضوعات حقوق بشری گره خورده و این امر به خودی‌خود برقراری یک رابطة عادی را دشوار ساخته است. در شرایط کنونی که مقامات بریتانیا و اروپایی به اشکال مختلف علاقه‌مندی و آمادگی خود برای عادی‌سازی روابط و آغاز دور‌ه‌ای جدید از مناسبات را اعلام کرده‌اند، همچنان مسئلة هسته‌ای محور اصلی مشکلات باقی‌مانده و در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد حل‌وفصل قضیة هسته‌ای به وضوح عنوان و تاکید شده است. در این میان بریتانیا نقش بسیار پررنگی دارد و در هماهنگی با آمریکا نیز عمل می‌کند.
این نوشتار به بررسی موضوعاتی مانند افزایش مبادلات سیاسی اقتصادی، فرصت‌های جدید ایجادشده برای ایران، عامل آمریکا در روابط ایران - اروپا، چالش‌های موجود در روابط و تاثیر مسائل منطقه‌ای بر روابط ایران و اروپا، پرداخته است. نویسنده بر این باور است که دولت ایران باید ضمن توجه به حقوق ایران، روند مذاکرات جدید و هدفداری را براساس تعامل سازنده و احترام متقابل و با در نظر گرفتن منافع کشور با اتحادیة اروپایی پایه‌گذاری کرده و به نتیجه برساند. نهادینه شدن روابط ایران و اتحادیة اروپایی از اهمیت بسزایی برخوردار است و می‌تواند مناسبات طرفین را در چهارچوب یک موافقت‌نامه جامع و همه‌جانبه از سری موافقت‌نامه‌های نسل سوم اتحادیة اروپایی درآورده و آن را ساماندهی کند.
جمهوری اسلامی ایران و کشورهای اروپایی با وجود تعارضات ساختاری و تفاوت‌های فرهنگی، ارزشی و داشتن تعاریف بعضا متفاوت از مقولاتی نظیر امنیت، عدالت، آزادی، حقوق بشر و تروریسم، به دلیل پیوند خوردن منافع ملی و اقتصادی دوطرفه همواره به‌دنبال عبور از موانع و بحران‌های موجود بر سر راه تعامل دوسویه بوده‌اند. این نوشتار به بررسی سیر تحولات میان ایران و اتحادیة اروپا بعد از انقلاب اسلامی پرداخته است.
به‌رغم همة اختلاف‌نظرهایی که میان ایران و اتحادیة اروپا وجود دارد و به‌رغم همة فرازونشیب‌هایی که روابط این دو بازیگر در سال‌های اخیر تجربه کرده است، ایران و اتحادیة اروپا از این پتانسیل برخوردارند که به شرکای قابل اطمینان برای یکدیگر تبدیل شوند. نویسنده بر این باور است که در تجزیه‌وتحلیل شکل رابطه میان ایران و اتحادیة اروپا در عرض یک دهة اخیر شاید هیچ توصیفی مناسب‌تر از مدل واکنشی ـ واکنشی نیست؛ به این معنا که در این سال‌ها کمتر شاهد به کارگیری یک رویکرد ابتکاری یا به تعبیری کنشگرانه از سوی یکی از این دو بازیگر بوده‌ایم و در غالب موارد این دو به رفتارهای یکدیگر واکنش نشان داده‌اند.
توافق ایران با گروه ۱+۵ در نوامبر ۲۰۱۳ در شهر ژنو، نوید دستیابی به یک موفقیت در ژئوپلتیک قرن ۲۱ است. پس از ژنو، ایران دیگر «دولت سرکش» یا «حکومت دیکتاتوری ستمگری» نیست که ایالات متحده و اتحادیه اروپا تقریبا ۱۰ سال به طور مداوم از آن صحبت می‌کردند تا از این جنگ تبلیغاتی خصمانه بین‌المللی برای مصارف داخلی بهره‌برداری کنند. این نوشتار به بررسی چشم‌اندازهای همکاری اتحادیه اروپا و ایران پس از موافقتنامه ژنو پرداخته است.
پارلمان اتحادیه اروپا سوم آوریل ۲۰۱۴ درباره حوزه‌های مختلف روابط این اتحادیه با جمهوری اسلامی ایران قطعنامه‌ای صادر کرد که واکنش‌های مختلفی را در حوزة سیاسی از جانب مقامات و سیاستمداران ایرانی به همراه داشت. این نوشتار با هدف بررسی لایه‌های درونی این قطعنامه و با رویکردی راهبردی به آن، تلاش کرده است با نگاهی واقع‌بینانه به تحلیل برخی جنبه‌های این بیانیه بپردازد.
کمیته امور خارجی پارلمان اروپا که از نهادهای مهم اتحادیه اروپا به شمار می‌آید در آخرین روز از ماه مارس 2014 پیش‌نویس قطعنامه‌ای را با عنوان «راهبرد اتحادیه اروپا درخصوص ایران» منتشر کرد و در وب‌سایت این اتحادیه قرار داد. این نوشتار مصاحبه‌ای است با خانم دکتر فریده فرهی، استاد دانشگاه هاوایی و متخصص مسائل ایران با الدار محمداف، مشاور سیاسی گروه سوسیال - دموکرات کمیتة امور خارجی پارلمان اروپاست. در این مصاحبه به موضوعات مهمی چون میزان اهمیت و اعتبار سیاسی پارلمان اروپا، تناقص در عملکرد اتحادیه اروپا درقبال ایران، مشاجرات گروه‌های میانه‌رو و تندرو در پارلمان اروپا بر سر قطعنامه ایران، ابعاد حقوق بشری قطعنامه و نحوه برخورد ایران با آن اشاره شده است.
محتوا و لحن پیش‌نویس قطعنامه ارائه‌شده ازسوی کمیته امور خارجی پارلمان اروپا، با عنوان «راهبرد اتحادیه اروپا درخصوص ایران» و تلافی آن با اقدامات دولت برای بهبود ارتباط با اتحادیه اروپا، سبب شد تا این پیش‌نویس قطعنامه برخلاف قطعنامه‌های قبلی پارلمان مورد توجه بیشتری قرار گرفته، واکنش‌های منفی بسیاری را هم در سطوح عالی نظام و هم در رسانه‌های جمعی کشور برانگیزد. بااین‌حال، دیدگاه دیگری نیز به موازات این نگاه منتقدانه در کشور مطرح شد که خواستار اهمیت ندادن به این قطعنامه، عادی نمایش دادن آن و کنترل واکنش‌ها بود. برای رسیدن به تحلیلی دقیق‌تر از صحت هر کدام از دو رویکرد فوق، در این نوشتار 21 بند از 42 بند مقدماتی و اجرایی این مصوبه مطرح شده است.
هدف اصلي اين نوشتار، مطالعه تاثير عامل تروريسم و بنيادگرايي بر سياست خارجي اتحاديه اروپا درقبال جمهوري اسلامي ايران پس از 11 سپتامبر 2001 است. در اين راستا ديدگاه اسلام و جمهوري اسلامي ايران نسبت به تروريسم، رويكرد امنيتي اروپا به تروريسم و نقش تروريسم در واگرايي جمهوري اسلامي ايران و اتحاديه اروپا بررسي شده است.

۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ |