درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > آسیا > خاورمیانه > ایران > روابط خارجی > اتحادیه اروپا > (۱۰۶ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



۱. Europe And Iran’s Threat Perception ، آذر ۱۳۹۶
اروپا و درک تهدید ایران
نوشتار حاضر، به بررسی روابط ایران و اتحادیۀ اروپا پرداخته است. نویسنده یکی از متخصصان حوزۀ اتحادیۀ اروپا با سابقۀ مشاور سیاسی در کمیتۀ امور خارجی پارلمان اروپاست که باتوجه به سفر اخیر برخی‌از اعضای پارلمان اروپا به ایران، تلاش دارد تفسیری از مفهوم خواسته‌های دو طرف از یکدیگر ارائه دهد. از دید وی، این دیدار در سطح بالایی برگزار شده و چند جنبۀ مهم که اندکی روشنایی بر آن تابیده شده است عبارتند از: موقعیت منطقه‌ای ایران، سرنوشت برجام، و گفت‌وگو درخصوص برنامۀ موشکی ایران.
ایران پس از سال‌ها تحریم، به‌دنبال یک توافق هسته‌ای، امید داشت تا هرچه زودتر تحولی عظیم را در روابط خود با دولت‌های دیگر شاهد باشد. یکی از مهم‌ترین طرف‌ها برای ایران اتحادیۀ اروپا بود که پس از توافق، گشایش خاصی در روابط با آن دیده نمی‌شود، اما برای هردو طرف انگیزه‌های قوی وجود دارد که می‌تواند در درازمدت باعث گسترش سطح روابط شود و بازی با حاصل جمع مثبت را به‌همراه داشته باشد. هدف نوشتار حاضر نشان دادن انگیزه‌های مزبور و موانع بر سر راه عملی شدن آنهاست. به باور نویسنده، ایران می‌تواند با تمرکز خود بر اتحادیۀ اروپا علاوه‌بر آنکه جایگاه خود در روابط بین‌الملل را بهبود بخشد، تا حدودی خصم دیرینۀ ایالات متحده را نیز به چالش بکشد.
به باور نویسنده، روابط ایران و کشورهای اروپایی، ریشه در تاریخ داشته و همواره در دوره‌های مختلف از فراز و نشیب برخوردار بوده است، اما در دورۀ جدید، با توجه به توافق به دست آمده و موفقیت دولت یازدهم در حل پروندۀ پیچیدۀ هسته‌ای، می‌توان پیش‌بینی کرد که روابط میان طرفین به دلیل منافع دوجانبه درحوزه‌های مختلف روند روبه رشدی را تجربه خواهد کرد. نوشتار حاضر به بررسی اهمیت روابط جمهوری اسلامی ایران با کشورهای عضو اتحادیۀ اروپا پرداخته است.
نفوذ سیاسی و اقتصادی جمهوری اسلامی ایران و اتحادیۀ اروپا در مبادلات جهانی و منطقه‌ای می‌تواند زمینۀ مناسبی را برای گسترش همکاری و همگرایی بین دو طرف فراهم ‌آورد؛ اما تاکنون روابط دو طرف در طول بیش‌از سه دهه نه‌تنها نهادینه نشده؛ بلکه با فرازونشیب همراه بوده و در دوره‌هایی به سردی گراییده است. به باور نویسنده، از آغاز بروز بحران هسته‌ای، اتحادیۀ اروپا خود را یکی از طرف­‌های اصلی حل‌‌و‌فصل مسئلۀ هسته‌ای ایران معرفی کرده است و این موضوع ازسوی ایران نیز، مورد پذیرش قرار گرفته است. نوشتار حاضر، با استفاده از روش سازه‌انگارانه و باتوجه به توافق هسته‌ای ایران با کشورهای 5+1 و پذیرش برجام، به‌دنبال بررسی روابط ایران و اتحادیۀ اروپا در دوران پسابرجام است.
۵. Saudi Arabia: When Anger Substitutes for Diplomacy ، تير ۱۳۹۵
عربستان سعودی: زمانی که خشم جایگزین دیپلماسی می‌شود
نویسنده به تضاد عربستان با اتحادیۀ اروپا بر سر ایران اشاره کرده و بر این باور است که حکومت ریاض باید به این درک و تفاهم دست یابد که هرگونه تصمیم اتحادیۀ اروپا برای عادی‌سازی روابط با ایران، تصمیم و سیاستی راهبردی است، چراکه ایران از توانایی کمک به رفع چالش‌های مهم پیش روی این اتحادیه برخوردار است. به باور نویسنده، امنیت کنونی اروپا به‌گونه‌ای با خاورمیانه عجین شده و درهم‌پیچیده است که این نهاد نمی‌تواند از روابط عملی و کارکردی با کشورهای مهم منطقه دست کشیده و آن را قربانی تضمین‌های امنیتی برای عربستان نماید.
از سال 2010، رفتار اتحادیۀ اروپا به رفتار ایالات متحده در حوزۀ انرژی نزدیک شده است. از آن سال این اتحادیه تحریم‌هایی علیه ایران وضع کرده که به‌طور مستقیم با برنامۀ اتمی ایران در ارتباط نبوده است. به باور نویسنده، آیندۀ انرژی گاز در مناسبات ایران و اتحادیۀ اروپایی تا حد زیادی به توانایی ایران در انعقاد قراردادهای صادرات گاز به این اتحادیه در دهۀ آتی و متضرر نشدن اقتصادی و ژئوپلیتیک ایران از انقلاب شیل در آمریکای شمالی بستگی خواهد داشت.
با توجه ويژه به جايگاه موضوع هسته‌ای ايران در سياست‌های اتحاديۀ اروپا در طول يک دورۀ زماني بيش از ده سال، در نوشتار حاضر سعي شده در مرحلۀ نخست، جايگاه روابط اين دو بازيگر در جهان مورد بررسي تبارشناسانه و آسيب‌شناسانه قرار گيرد. سپس با بررسي ادبيات نظری روابط بين‌المللي، متغيرهاي موثر در روابط فعلي و آتي دو طرف تحليل شود. بررسي نيروهاي پيشران در روابط آيندۀ ايران و اتحاديۀ اروپا و بررسي سناريوهاي پيش‌ روی روابط دو طرف مبتني‌بر نيازها و اهداف سياست خارجي هر دو بازيگر، از ديگر موضوعات مورد بررسي در نوشتار حاضر است.
به باور نویسنده، اتحادیۀ اروپا به دنبال این است تا با بهره‌گیری از موج دیپلماتیک حاصل از توافق هسته‌ای، بهبودی جدی در روابط خود با ایران به وجود آورد و از رهگذر آن به منافع اقتصادی و امنیتی دست یابد. هرچند در مطالب منتشرشده در این زمینه، کمتر به بعد اقتصادی روابط و بیشتر به بعد امنیتی و سیاسی آن پرداخته شده است، اما از دید کارشناسان، توافق هسته‌ای با ایران، فرصت کم‌نظیری را در اختیار اتحادیه برای پیشبرد منافع و افزایش وجهۀ خود در عرصۀ بین‌المللی قرار داده است.
در سال‌هاي اخير مجموعه تحولات و رويدادهاي مختلف در سطوح ملي، منطقه‌اي و بين‌المللي و به‌ويژه بحران اقتصادي یورو كه اتحاديۀ اروپا و كشورهاي عضو آن را دربرگرفته، بار ديگر آيندۀ اتحاديۀ اروپا را به سطح مباحث علمي، سیاستگذاری و حتي افكار عمومي آورده و با پاسخ‌هاي متفاوتي مواجه شده است. کتاب حاضر نیز با هدف پاسخ دادن به پرسشی مشابه شکل گرفته و در مقالات متعدد آن، تلاش شده تا به این پرسش از جنبه‌های مختلف و در دو سطح ملی و اتحادیه پاسخ داده شود.
نوشتار حاضر درصدد تبیین اهمیت و جایگاه لابی‌گری در سطح اتحادیۀ اروپایی و برآورد ظرفیت‌ها و سازوکارهای حضور ایران در این عرصه است؛ همچنین به دنبال پاسخی برای این پرسش اصلی است که با وجود شکنندگی روابط، چگونه ایران و اتحادیۀ اروپایی می‌توانند به فهمی مشترک از موضوعات و چالش‌های دوجانبه، منطقه‌ای و بین‌المللی دست یابند و روابط دوجانبه را در روندی روبه‌رشد شکل دهند. دراین نوشتار برای نشان دادن اهمیت لابی‌گری در سطح اتحادیۀ اروپایی و نقش آن در بهبود روابط ایران و اتحادیه، از نظریۀ دسترسی استفاده شده است و به‌لحاظ روش‌شناسی مطالعۀ تحلیلی است که در آن برای جمع‌آوری اطلاعات از روش اسنادی - کتابخانه‌ای بهره گرفته شده است.

۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ |