درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > آسیا > خاورمیانه > ایران > اختلاف ارضی با امارات متحده عربی > (۱۱ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



این کتاب به بررسی تاریخی و حقوقی حقانیت حاکمیت ایران بر سه جزیره ایرانی (تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی)، راهکارهای ایران برای اعاده حاکمیت، رفتار انگلستان به عنوان نیروی اشغالگر، نقشه‌ها و به‌ویژه مکاتبات موجود در راستای ایرانی بودن جزایر، استنادات ارائه‌شده از سوی طرف اماراتی و دلایل بی‌اساس بودن این ادعاها پرداخته و با نگاهی کاملا علمی و مبتنی بر اسناد و مدارک، دایره‌المعارف جامعی از اطلاعات محوری و ارزشمند مربوط به این موضوع را به خواننده ارائه داده است.
در طی سال‌های گذشته، کارشناسان ایرانی برای اثبات مالکیت ایران بر جزایر سه‌گانه مکتوباتی در این حوزه گردآوری کرده‌اند، اگر‌چه این کار مفید و لازم است اما کافی نیست؛ انگاره ملی خلق شده در بستر ناسیونالیسم عربی ورای مرزهای دولتی و منطبق بر مرزهای سرزمینی میان عرب‌ها و غیرعرب‌ها بوده است. موضع‌گیری طرف‌های سوم در قبال مالکیت جزایر سه‌گانه کمتر بر پایه حقایق تاریخی و مستندات حقوقی و بیشتر مبتنی بر منافع آنهاست که البته در شرایط کنونی در پیوند بیشتر با طرف اماراتی تعریف شده‌ است.
آقای خسرو معتضد، در مصاحبه با روزنامه همشهری، به ارزیابی اسناد تاریخی حاکمیت ایران بر جزایر سه‌گانه پرداخته است. وی گفت: ما اسناد مکتوبی داریم از زمان مظفرالدین‌شاه و حتی پیش از آن، که این جزایر را متعلق به ایران می‌داند. ریشه ادعای امارات در زمان مظفرالدین‌شاه، دوری جزایر مذکور از حکومت مرکزی ایران و نداشتن نیروی دریایی متمرکز و قوی در آن زمان بوده است.
پس از اقدام جنجالی و خلاف عرف بین‌المللی گوگل و جابجایی نام خلیج عربی با خلیج فارس در نقشه‌های سایت گوگل ارث، خود موج اقدامات جدیدی ازسوی کشورهای عربی آغاز شده است. ازجمله تکرار و تأیید ادعاهای امارات در بیانیه پایانی بیستمین نشست سران اتحادیه عرب (۱0 و ۱۱ فروردین ۱۳87، دمشق)، ارسال مصوبات نشست ۱۲9 شورای وزیران اتحادیه عرب در ریاض به دبیرکل سازمان ملل دراین‌زمینه و شاید مهم‌تر از همه، ارسال نامه سران اتحادیه عرب به شورای امنیت که تاکنون سابقه نداشته است. با این توضیح، مقاله حاضر به بررسی ادعاها و تاریخچه این جزایر می‌پردازد.
دکتر پیروز مجتهدزاده، استاد دانشگاه تربیت مدرس و یکی از صاحب‌نظران جغرافیایی سیاسی، در مصاحبه با روزنامه جام‌جم پیرامون ادعای امارات بر جزایر سه‌گانه ایرانی و تغییر نام خلیج‌فاس اظهارنظر نموده است. وی در مورد سیاست ایران در مقابل ادعای امارات گفت: به نظر من دولت باید مانند گذشته سیاست بی‌اعتنایی را ادامه دهد و از طریق شخصیت‌های مطرح علمی غیر دولتی به روشنگری در این زمینه در سطح بین‌المللی بپردازد.
در نشست دمشق که در تاریخ 12 فروردین سال جاری (1387) با هدف بررسی مسائل جهان عرب برگزار شد، جزایر سه‌گانه ایرانی به یکی از محوری‌ترین مسائل ان تبدیل شد؛ تا جایی‌که سران اتحادیه عرب بر مالکیت امارات متحده عربی بر جزایر سه‌گانه به صورت قاطع تاکید کردند. با این حال. ایران در پاسخ به چنین موضوع مهمی تنها به تکذیب لفظی مالکیت این کشور بر جزایر سه‌گانه ایرانی بسنده کرد. جدی‌ترین واکنش ایران در سال‌های اخیر نسبت به این موضوع جزایر سه‌گانه را می‌توان پاسخ نمایندگی دائم ایران در سازمان ملل که در اختیار دبیر کل سازان ملل متحد قرار گرفت و به عنوان سند شورای امنیت منتشر شد، دانست. بر اساس این سند، جزایر سه‌گانه بخشی ابدی از خاک ایران است.
اجلاس سران شورای همكاری خليج‌فارس در دوحه قطر، در حالی با حضور روسای دولت شش كشور ساحلی برگزار گرديد كه برای نخستين بار رئيس‌جمهور ايران نيز با دعوت رسمی امير قطر در اين نشست حضور يافت. اين كشورها در این اجلاس توجه به تمامی ابزارهای مسالمت‌آميزی را كه منجر به بازپس گيری آنچه آنها حق دولت امارات عربی متحده در خصوص جزاير سه گانه می‌دانند را مورد تاكيد قراردادند. عاری‌سازی منطقه خاورميانه از جمله خليج فارس از همه انواع سلاح‌های كشتار جمعی نیز در این نشست مورد تاکید قرار گرفت.
امارات متحده عربی بیش از ۳۵ سال است که به طور مداوم بر ادعای خود مبنی بر حاکمیت بر جزایر سه‌گانه ایرانی تنب‌بزرگ و کوچک و ابوموسی اصرار می‌ورزد. تاجایی که این مساله به اهرم فشاری در دست کشورهای عربی به منظور فشار بر ایران تبدیل شده است. نوشتار حاضر ضمن اشاره به اسناد تاریخی ۳۰۰۰ ساله ایرانی در خصوص مالکیت ایران بر این جزایر، نقش استعمار آلمان و انگلیس را دراین خصوص در طول تاریخ بررسی نموده و در انتها نیز رویکرد ایران در قبال امارت را بیان نموده است.
نوشتار حاضر درآمدی است تاریخی در بازشناسی تمدن ایرانی و پویایی‌های دولت و ملت در ایران. نویسنده با فرض این که «عدالت» همواره به مثابه شالوده فلسفه سیاسی در ایران بوده است؛ تاثیر رسم مملکت‌داری ایرانی بر غرب را با شواهد تاریخی مورد مطالعه قرار داده، آن‌گاه به بررسی «ژئوپلیتیک شیعه» و «ظهور دولت ـ ملت در ایران قرن بیستم» و تحولات مستحدثه در آن پرداخته است.
از ابتدای تشکیل کشور امارات متحده عربی در سال ۱۹۷۱، سه جزیره ابوموسی، تنب بزرگ و کوچک با توجه به اهمیت استراتژیک خود در منطقه خلیج‌فارس همواره موضوع مناقشه میان این کشور با ایران بوده است. این سه جزیره اکنون در اختیار ایران است و بر اساس واقعیت‌های تاریخی نیز همواره جزئی از خاک ایران محسوب شده‌اند، ولی ادعاهای موجود در این زمینه دل‌مشغولی‌هایی را برای سیاست خارجی ایران به وجود آورده است. نوشتار حاضر سیاست امارات متحده عربی را قبال این جزایر در سه بعد نظامی، یارگیری و ایجاد تحولات ساختاری، مورد بحث قرار داده است. سوال اصلی تحقیق این است که امارات متحده عربی چه اهداف و سیاست‌هایی را نسبت به جزایر سه‌گانه در خلیج‌فارس دنبال می‌کند؟

۱ | ۲ |