درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > آسیا > خاورمیانه > ایران > روابط خارجی > ایالات متحده > (۸۳۸ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



به باور نویسنده، قدرت دارای دو لایه سخت و نرم است. قدرت نرم عبارت است از: توانایی کسب آنچه می‌خواهید، ازطریق جذب کردن، نه اجبار و یا پاداش. در طول هفت دهۀ اخیر از اتحاد استراتژیک تا قطع روابط و درگیری نظامی را می‌توان در پروندۀ مناسبات ایران و آمریکا مشاهده کرد. براین‌اساس، این پژوهش با روش توصیفی – تحلیلی درصدد بررسی نقش و ابعاد قدرت نرم در سیاست خارجی آمریکا درقبال جمهوری اسلامی ایران ازمنظر پدافند غیرعامل است. سیاست آمریکا در برابر ایران به‌ویژه پس از یازده سپتامبر آمیزه‌ای از شاخصه‌ای نرم و سخت است که یکی در مقام بسترساز، مکمل و توجیه‌کنندۀ دیگری عمل می‌کند. درنتیجه در سیاست دفاعی کشور توجه به پدافند غیرعامل از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.
۲. Trump’li ABD’nin-Muhtemel Dış politika ve güvenlik Stratejisi ، دي ۱۳۹۵
استراتژی سیاست خارجی و امنیتی احتمالی آمریکا در دوران ترامپ
نویسندگان به بررسی سیاست خارجی و استراتژی امنیتی آمریکا در دوران ترامپ با تاکید بر سیاست این کشور در غرب آسیا پرداخته‌اند. به باو0ر آنها،آمریکا در دوران ترامپ به‌واسطۀ اینکه سرمایه‌گذاری سیاسی و اقتصادی (برنامه‌های دفاعی کشور) قابل‌ملاحظه‌ای براساس استراتژی‌های قبلی انجام داده است درصدد تغییر بنیادین در سیاست‌های منطقه‌ای آمریکا برنخواهد آمد. به باور انها، سیاست خارجی آمریکا براساس دو اصل نظام بین‌الملل و سنت‌های مرسوم دولت در آمریکا تعیین می‌شود؛ ازاین‌رو برخلاف شعارهای ترامپ، سیاست عملی آمریکا در دوران تعمدتا براساس دو اصل یادشده اعمال خواهد شد. درخصوص برجام نیز بر ین باورند که ترامپ سخت‌گیری‌های بیشتری اعمال خواهد کرد ولی آن را لغو نخواهد کرد.
۳. Donald Trump ve İran’da Değişen İç Dengeler ، دي ۱۳۹۵
دونالد ترامپ و تغییر موازنۀ قدرت داخلی در ایران
نویسنده بر این باور است که قبل از پیروز شدن دونالد ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا نیز اجرای برجام و توسعۀ روابط ایران و غرب ازسوی جناح محافظه‌کار ایران با مخالفت همراه بود. وی تاکید دارد روی کار آمدن جناحِ بازها در آمریکا، سبب روی آوردن ایران به سیاست‌های سخت‌گیرانه می‌شود؛ چه این سیاست‌ها ازسوی شخص محافظه‌کارتری به‌جای آقای روحانی انجام شود و چه سبب تغییر سیاست خارجی وی شود.
۴. Иранские мотивы Дональда Трампа ، آذر ۱۳۹۵
محرکه‌های ایرانی دونالد ترامپ
نویسنده با اشاره به اینکه دورۀ ترامپ با اقدامات و رفتارهای پیش‌بینی‌ناپذیر همراه خواهد بود، تأکید دارد که اگر وعدۀ او برای عدم اقدام برای براندازی دولت‌ها و کمک به ثبات در نظام بین‌الملل عملیاتی شود، بدعتی جدید در سیاست خارجی تهاجمی امریکا خواهد بود که در دورۀ اوباما نیز دیده شد. سیاست ترامپ درقبال ایران یکی از نامشخص‌ترین وجوه سیاست خاورمیانه‌ای آتی واشینگتن است. دراین‌میان، تحریم‌های غیرمرتبط با مسالۀ هسته‌ای ازجمله در حوزۀ موشکی می‌تواند اهرم فشار موثری بر تهران باشد و درعین‌حال، ناقض توافق هسته‌ای نیز نباشد.
۵. Избрание Трампа президентом США не окажет влияния на политику Ирана в вопросах безопасности ، آبان ۱۳۹۵
انتخاب ترامپ به‌عنوان رئیس‌جمهور آمریکا تأثیری بر سیاست‌های امنیتی ایران ندارد
نویسنده با اشاره به انتخاب ترامپ به‌عنوان رئیس‌جمهور جدید آمریکا و اینکه دنیا منتظر تغییر در سیاست‌های آمریکاست، این سئوال را مطرح کرده است که آیا ایران نسبت به این تغییرات خوشبین است؟ وی در پاسخ، به سخنان آقای روحانی اشاره دارد که به تأکید ایشان انتخاب ترامپ در سیاست‌های ایران تغییر ایجاد نخواهد کرد. به باور وی، حمایت کمتر واشینگتن از عربستان در دورۀ ترامپ، باعث توازن بهتری میان تهران و ریاض خواهد شد، زیرا حمایت آمریکا همواره فاکتور مهمی در این توازن و نیز توازن کلی میان ایران و کشورهای عربی خلیج فارس بوده است؛ ازاین‌رو، ایران به ترامپ امیدوار است. به باور وی، ترامپ که در سیاست‌گذاری‌های خود «منافع ملی آمریکا» و نه گزاره‌های جهانی را مدنظر قرار خواهد داد، برای ایران مناسب‌تر است.
۶. Положение в Сирии и вокруг неё остаётся неопределённым ، آبان ۱۳۹۵
وضعیت سوریه و پیرامون آن همچنان مبهم خواهد بود
به باور نویسنده، سوریه از سه جهت برای منافع ایران مهم است: حفظ سوریه به‌عنوان متحدی در جهان عرب و سکویی برای اعمال نفوذ در فلسطین و لبنان؛ اخلال در طرح‌های ترکیه و عربستان برای کنترل بر دمشق و تضعیف تسلط آمریکا در منطقه. به باور وی، تهران تلاش دارد برای کاهش فشار آمریکا، روابط خود با اروپا را تقویت نماید. تمایل اروپا و سفر خانم موگرینی به تهران نیز نشانۀ مثبتی در این زمینه است، هرچند آیندۀ این امر مبهم است.
۷. Трамп и перспективы американо-иранского сближения ، مهر ۱۳۹۵
ترامپ و آیندۀ نزدیکی روابط ایران و امریکا
نویسنده با اشاره به اینکه مکالمات میان ترامپ و هیلاری کلینتون در مناظرات انتخاباتی، ابعاد مختلفی از سیاست خاورمیانه‌ای امریکا را آشکار کرده، این سئوال را مطرح نموده است که پیام این مناظرات برای ایران و روسیه چیست؟ و در دورۀ ریاست‌جمهوری جدید آمریکا، تهران تا چه حد به واشینگتن نزدیک خواهد شد، درحالی که متحد سوریه و روسیه و رهبر جهان شیعی است؟ وی تأکید دارد بعد از توافق هسته‌ای و رفع برخی محدودیت‌ها از ایران، چنین احساسی درخصوص نزدیک شدن روابط ایران و آمریکا به‌وجود آمد، اما هرچند ایران به تعهدات خود براساس این توافق عمل کرد، این ادعا در مورد آمریکا صادق نیست. به باور وی، اگر ترامپ به قدرت برسد و بخواهد به ایران نزدیک شود، باید سیاست آمریکا درقبال تهران را به‌طور اساسی بازبینی کند.
نوشتار حاضر، بخش نخست از سلسله مقاله‌هایی است که به شناسایی و تحلیل بازیگران کلیدی، پیشران‌ها، عدم قطعیت‌های کلیدی و درنهایت تدوین سناریوهای آینده در مناسبات ایران و آمریکا و راهبردهای پیش ‌روی جمهوری اسلامی پرداخته است. بازیگران کلیدی در این نوشتار به چهار دستۀ عمده از بازیگران داخلی آمریکا، بازیگران داخلی ایران، بازیگران منطقه‌ای و بین‌المللی تقسیم شده‌اند.
روابط ایران و آمریکا در چند دهۀ اخیر، به‌ویژه پس از انقلاب اسلامی همراه با بی‌اعتمادی، بدبینی و نگاه به‌شدت خصومت‌آمیز نسبت به یکدیگر معرفی شده است. ساختارهای هنجاری و معنایی که هویت‌بخش ایران و آمریکا در عرصۀ بین‌المللی است، همدیگر را به‌مثابه یک «دگر» و«غیر» تعریف کرده است. سوال اصلی نوشتار حاضر آن است که علل و زمینه‌های تداوم مناقشۀ ایران و آمریکا کدامند؟ فرضیۀ نوشتار آن است که حاکم بودن انگاره‌های هویتی در مناسبات دو کشور، مولفه‌های رفتاری متعارضی را در مناسبات منطقه‌ای و بین‌المللی آنها به‌وجود آورده است. ازجمله محورهای تعارض رفتاری دو طرف مسألۀ حقوق بشر، تروریسم، حمایت از جنبش‌های اسلامی، مسالۀ رژیم صهیونیستی، مسائل منطقه‌ای و مناقشۀ هسته‌ای است.
عهدنامه مودت بین دولت ایران و ایالات‌ متحده در سال 1955 منعقد شده است. این عهدنامه، حقوق و تعهداتی را‌ برای دو طرف قرارداد ایجاد می‌کند. نوشتار حاضر به بررسی مفاد معاهده، با توجه به کنوانسیون وین و همچنین بررسی پرونده‌های ایران و آمریکا در دیوان بین‌المللی دادگستری پرداخته است و نخست، قابلیت استناد به این عهدنامه و لازم‌الاجرا بودن آن در روابط طرفین را نشان داده است و سپس با سنخ‌شناسی تحریم‌های آمریکا علیه ایران، تاکید دارد که این تحریم‌ها نقض مفاد مندرج درعهدنامۀ مودت است. به باور نویسنده، با توجه به این عهدنامه می‌توان به استیفای حقوق در دیوان بین‌المللی دادگستری پرداخت.

۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ | >> ۸۴