درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > آسیا > خاورمیانه > ایران > روابط خارجی > مصر > (۴۸ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



ناصریست‌ها ازجمله احزاب و تشکلهای فعال و تأثیرگذار در مصر هستند که نقاط اشتراک و افتراق زیادی در مواضع سیاست خارجی خود با ایران دارند .مقابلۀ آنها با رژیم صهیونیستی، جهان‌‌سوم‌گرایی و عدم تعهد مهم‌ترین نقاط اشتراک است. پان‌عربیسم و سکولاریسم نیز مهم‌ترین نقاط افتراق آنها با ایران است. اما در شرایط کنونی، نقاط افتراق به حالت مسکوت درآمده‌اند. پرسش نوشتار حاضر آن است که با بررسی نقاط اشتراک و افتراق میان ایران و ناصریسم محورهای همکاری دوجانبه چه خواهد بود؟ نتیجه پژوهش حاکی از ان است که جهان سوم‌گرایی و عدم تعهد رویکرد مناسبی است که همگرایی بیشتر را ایجاد خواهد کرد.
۲. Mısır-İran Yakınlaşmasının Boyutları ve Sınırları ، ارديبهشت ۱۳۹۶
ابعاد و مرزهای نزدیکی مصر- ایران
نویسنده ضمن بررسی نشانه‌های نزدیکی ایران و مصر در دوران بعد از سقوط محمد مرسی، موضع‌گیری مصر در مسئلۀ سوریه و احساس تهدید مشترک مصر و ایران از جانب جنبش اخوان المسلمین را از عوامل مهم بروز نشانه‌های نزدیکی دو کشور و تلاش برای فراهم ساختن زمینه‌های عادی‌سازی روابط آنها دانسته است. به باور وی، حرکت مستقل مصر از عربستان در این زمینه نشان می‌دهد که دولت نظامی مصر در نزدیکی به ایران جدی است و ازهمین‌رو، عربستان با درک این موضوع، ضمن برگزاری مانور مشترک نظامی با اردن در نزدیکی مرزهای مصر، خواست تا محدودۀ فرایند نزدیکی ایران - مصر را برای حاکمیت قاهره یادآور شود.
۳. 3. İslam İşbirliği Teşkilatı (İİT) İstanbul Zirvesi Sonuçları ve Düşündürdükleri ، ارديبهشت ۱۳۹۵
سومین اجلاس سازمان همکاری‌های اسلامی دراستانبول؛ نتایج نکات درخورتأمل
نویسنده با اشاره به بیانیۀ پایانی اجلاس سران سازمان همکاریهای اسلامی در استانبول که در آوریل 2016 برگزار شد و تکیه بر بندهای ضدایرانی این بیانیه، آن را نشانۀ اختلاف جدی بین محور عربستان و ایران در درون کشورهای اسلامی دانسته است. به باور وی، درحالی‌که ایران، ترکیه، عربستان و مصر، چهار کشور اصلی تعیین‌کنندۀ معادلات منطقۀ خاورمیانه در درون کشورهای اسلامی با هم به توافق نمی‌رسند، انتظار حل مشکلات، انتظار بیهوده‌ای است.
۴. السلفيون و ايران.. القطيعة املقدسة ، آذر ۱۳۹۳
سلفی‌ها و ایران: دشمنیِ مقدس
نویسنده به تاریخچة روابط سلفی‌های مصر با ایران پرداخته و پس از بررسی روند این روابط در دوران پیش از بهار عربی، پس از بهار عربی و پس از انقلاب سوم ژوئیة 2013، کوشیده نگاهی به چشم‌انداز روابط آیندة آنها داشته باشد. وی، پس از مروری بر رویکرد سلفی‌ها به ایران و شیعیان از زمان عبدالناصر تا امروز، شرح ‌داده که با توجه به دشمنیِ اعتقادی سلفی‌ها و شیعیان، نباید انتظار داشت که موضع منفی سلفی‌های مصر درقبال ایران در آینده چندان تغییر کند، مخصوصاً که رویدادهایی مثل بحران سوریه و اعمال نفوذ منطقه‌ای ایران به نفع شیعیان هم به این رویکرد منفی دامن می‌زنند.
جنبش‌های اخیر در منطقه خاورمیانه و شمال افریقا که از تونس آغاز شد، تاکنون باعث تغییر رژیم سیاسی در چند کشور عربی شده است. نوشتار حاضر این پرسش را مطرح کرده که دو دولت مهم منطقه، یعنی ایران و ترکیه براساس چه شاخص‌ها و اهدافی، به اقداماتشان در رابطه با تحولات در سه کشور تونس، مصر و لیبی سازمان داده‌اند؟ در یک بررسی مقایسه‌ای فرضیه نوشتار این است که دولت ایران بر پایه شاخص‌ها و اهدافی مانند مخالفت با سلطه ایالات متحده بر منطقه، ضدیت با اسرائیل، حمایت از آرمان فلسطین و تلاش برای روی کارآمدن دولت‌های اسلام‌گرای متمایل به خود در منطقه در جهت همگرایی بیشتر با دولت ایران در اتخاذ سیاست‌های منطقه‌ای و بین‌المللی و ساخت منطقه‌ای نوین، به تعامل با تحولات مورد نظر پرداخته است.
این نوشتار گفت‌و‌گویی است با عبداللله الاشعل، معاون اسبق وزیر خارجه مصر و استاد روابط بین‌الملل در دانشگاه‌های این کشور. وی در انتخابات اخیر پس از سرنگونی مبارک نیز کاندیدای ریاست جمهوری مصر شد و سپس از کاندیداتوری انصراف داد. الاشعل مانند برخی دیگر از نامزدهای ریاست جمهوری مصر بر این باور است که اگر قرار است مصر با دشمن سنتی خود و جهان عرب یعنی اسرائیل رابطه داشته باشد، چرا باید با ایران به عنوان یک کشور مسلمان در وضعیت قطع رابطه دیپلماتیک به سر برد. وی بر این باور است که سستی نظام‌های عربی در شرایطی که پتانسیل‌های ج.ا.ایران برای ارتباطات منطقه‌ای از سوی اعراب نادیده گرفته می‌شود، ایران را به جای همکاری‌های موثر منطقه‌ای وارد مذاکرات با آمریکا و غرب کرده است.
تحولات اخیر مصر و سوریه و واکنش‌های ترکیه و حماس تحت تاثیر آنها، باید زنگ بیدارباشی برای بازسازی سیاست خاورمیانه‌ای جمهوری اسلامی ایران باشد. این نوشتار به بررسی روابط دوجانبه بین ایران و گروه‌های فلسطینی و جریان اخوان‌المسلمین پرداخته است.
۸. Бурлящий Ближний Восток: Новые вызовы для Ирана ، مرداد ۱۳۹۲
خاورمیانه و چالش‌های جدید برای ایران
به باور نویسنده، ایرانیان با رای دادن به آقای روحانی، امیدوار بودند که پیشنهاد «شیخ دیپلمات» مبنی بر انعطاف‌پذیری در سیاست خارجی، کاهش فشار خارجی بر ایران را ممکن سازد. در مجموع، هم ملت ایران و هم محافل بین‌المللی صرفا برنامه هسته‌ای را به عنوان مشکل اساسی تلقی کرده و به نظر می‌آید که سازش معقولانه دراین‌زمینه راه‌حل طبیعی تقابل موجود بین تهران و واشنگتن است، اما این طرز فکر اشتباه است، چراکه مساله «اتم ایرانی» از همان ابتدا صرفا وسیله‌ای برای سرپوش نهادن بر تضاد منافع ژئوپلتیکی بوده است. «تحریم‌های فلج‌کننده» ابزاری است که ائتلاف ضدایرانی سعی می‌کند با آن، قدرت ژئوپلتیکی ایران را مهار کند. در ادامه، نویسنده به پیش‌بینی روابط ایران با مصر، سوریه و حزب‌الله پرداخته است.
۹. Mısır’daki Karşı Devrimin Ortadoğu’daki Stratejik Dengeler Üzerine Olası Etkileri ، تير ۱۳۹۲
تاثیرات احتمالی فعالیت‌های ضدانقلاب در مصر بر موازنه‌های استراتژیک در خاورمیانه
نویسنده به تاثیرات سقوط دولت محمد مرسی در مصر بر موازنه قدرت در خاورمیانه و منافع استراتژیک کشورهای مختلف منطقه پرداخته است. به باور نویسنده، عربستان سعودی از اینکه دولت مرسی به ایران نزدیک شود و به دلیل نقاط مشترکی که دولت وی با ایران داشت، این نزدیکی به برقراری روابط مستحکم و همکاری‌های استراتژیک منجر شود، نگران بود و ازاین‌رو به سرعت از اقدام ضد انقلابی در مصر حمایت کرد و سقوط مرسی در این زمینه برای عربستان در برابر ایران یک امتیاز اساسی است.
۱۰. İdeali İste, Realiteyi Gor!: İran, Mısır, Türkiye ، تير ۱۳۹۲
در جست‌وجوی ایده‌آل باید به واقعیت نگاه کرد! : ایران ، مصر و ترکیه
نویسنده بر این باور است که در تشریح اختلاف دیدگاه‌های بین کشورهای مسلمان منطقه به ویژه بین ایران و ترکیه نباید به باورها و مولفه‌های مذهبی توسل جست. به باور وی این اختلاف‌نظرها عمدتا سیاسی هستند و به منافع ملی و سیاسی کشورها مربوط می‌شوند و نباید به این بهانه منازعات مذهبی راه انداخت. نویسنده در ادامه ریشه اختلافات بین ایران - ترکیه و مصر را نقشه‌های استعماری انگلیس در گذشته و سیاست‌های منطقه‌ای آمریکا و غرب در شرایط کنونی دانسته و بر این باور است که انگلیس در گذشته ایران - ترکیه و مصر را کمربند خاورمیانه می‌نامیده و عنوان می‌کرده هر قدرتی که این کمربند را در اختیار داشته باشد، کل منطقه را در اختیار خواهد گرفت.

۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ |