درگاه دید > کشورها و گروه‌های کشوری > اروپا > اروپای شرقی > روسیه فدراتیو > روابط نظامی > ایران > (۶۷ مدرک)
 
 

انواع مدارک نمایش داده‌شده:

        



روسیه یکی از راه‌های تامین احتیاجات نظامی و تکنولوژیک ایران در شرایط تحریم‌های نظامی، علمی وتکنولوژیک این کشور است. البته شرایط همکاری‌های اعلام‌شده از سوی مسکو بسیار پیچیده و دشوار به نظر می‌رسد. از این‌رو بررسی شرایط و ظرفیت‌‌ها و فضای حاکم بر همکاری‌های نظامی و تکنولوژیک ایران و روسیه برای یافتن درکی درست از علل دشواری‌ها و پیچیدگی‌های موجود در همکاری‌های دو کشور ضروری است. بر این اساس می‌توان نتیجه گرفت که روس‌ها ابتدا صحبت عقد قرارداد نظامی و فنی با ایران را مطرح می‌کنند و سپس یا عقد قراردادی مبهم و عمل کردن تدریجی به مفاد آن، اهداف دیگری را دنبال می‌کنند که نویسنده در نوشتار حاضر به آن اشاره کرده است.
محمد نجار، وزیر دفاع ایران، چندی پیش طی قرارداد منعقد شده با روسیه اعلام کرد این کشور سامانه‌های اس300 را تحویل ایران خواهد داد؛ این خبر با مخالفت‌ها و انتقادهای تند کشورهای غربی مواجه‌شد. نگرانی مقامات آمریکایی و اسرائیلی این است که ایران با تجهیز خود به این سامانه موشکی می‌تواند تا اندازه‌ زیادی به توان بازدارندگی خود بیافزاید. ایران با توجه به تحریم‌های 30 ساله به توانمندی ویژه بومی در بسیاری زمینه‌ها دست یافته که در کنار خرید سیستم‌های پیشرفته دفاعی و ساخت انواع مختلف تسلیحات، برتری ویژه‌ای در میان کشورهای منطقه پیدا کرده است.
به گزارش رسانه‌های گروهی روسیه در دسامبر ۲۰۰۵، مقام‌های روسی و ایرانی قراردادی را در ماه نوامبر نهایی کردند که بر اساس آن ۲۹ تا ۳۰ دستگاه سیستم پدافند موشکی زمین به هوای TOR - M1 (SA - 15) ساخت روسیه به ایران فروخته خواهد شد. به گفته منابع نظامی، آخرین تکنولوژی دفاعی روسیه در سیستم TOR-M1 به کار گرفته شده است. به نظر می‌رسد هدف روسیه از این کار افزایش توان رزمی ایران ‌باشد تا این کشور بتواند از تأسیسات هسته‌ای خود در برابر موشک‌های کروز، هواپیماهای آمریکایی و هلی‌کوپترهای مهاجم محافظت کند. ظاهراً باید این اقدام را در راستای سیاست‌های کلی مسکو دنبال کرد.
با توجه به آنکه در تعاملات بین‌المللی عوامل ذهنی، روانی و فرهنگی نقش مهمی را ایفا می‌کنند و البته در این میان، منافع ملی، شرایط زمانی و جغرافیایی، ساختار و ماهیت نظام بین‌الملل را نیز نمی‌توان نادیده گرفت، در نوشتار حاضر سعی شده است تا روابط ایران و روسیه فدراتیو با توجه به عوامل نوع اول بررسی گردد؛ لذا با اصل قرار دادن عوامل ذهنی، ادراکی و تصوری ایرانیان نسبت به روس‌ها دریاره امکان گسترش روابط دو کشور و موانع پیش روی این امکان بحث می‌شود و در پاسخ به این پرسش که «چرا ایران نمی‌تواند به روسیه به عنوان شریک و متحدی استراتژیک اعتماد نماید؟» بیان می‌شود که به دلیل سوابق تاریخی و اقدامات روس‌ها نسبت به ایران، روسیه تصویر خوبی در ذهن ایرانی ندارد.
۴۵. Division of the Caspian Sea: Iranian Policies and Concerns ، شهريور ۱۳۸۳
تقسیم دریای خزر: سیاستهای ایرانی و نگرانیها
با فروپاشی اتحاد شوروی در ۱۹۹۱، واقعیتهای کنترل دریای خزر نیز تغییر کرد. در این راستا تعداد کشورهای ساحلی از ۲ به ۵ کشور افزایش یافت. در این ارتباط برای درک موقعیت امروزی جمهوری اسلامی ایران در در یای خزر نیازمند یک بازنگری تار یخی میباشیم. نویسنده با بیان مطالب فوق در مقاله خود به بررسی قراردادهای ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰ ایران و اتحاد شوروی، فروپاشی شوروی، تاکید بر همکاریهای اقتصادی، انواع شیوه های تقسیم دریای خزر پرداخته است. همچنین وی با بیان مواضع ایران و روسیه در خصوص تقسیم دریای خزر به این نتیجه گیری پرداخته است که دستیابی به یک اجماع کلی در این باره برای تمامی بازیگران این منطقه قابل قبول و سودمند خواهد بود.
جورج بوش در مورد پرونده هسته‌ای ایران گفت: هنوز راه‌های دیپلماتیک باز است و تاکید کرد در برابر ایران به روش‌های همکاری با متحدان متوسل خواهد شد. ایران در زمینه هزینه‌های بین‌المللی و یافتن یک متحد به اتحادیه اروپا روی آورد و این اتحادیه را نماینده خود در پیگیری پرونده هسته‌ای ایران کرد. اتحادیه اروپا نیز به‌دلیل اهدافی که از این منظر دنبال می‌کرد، این پیشنهاد را پذیرفت و وارد عمل شد. البته لازم به ذکر است که از ابتدا فقط جنبش عدم‌تعهدها مدافع ایران بودند و اروپایی‌ها به‌تدریج وجهه اصلی خود را نشان دادند. کلیدی‌ترین بخش پرونده ایران، روسیه است. روسیه برای حل بحران گرجستان و چچن به حمایت آمریکا نیاز دارد و بهترین متاع مورد معاوضه در این بین همکاری هسته‌ای روسیه با ایران است.
خبرهایی از مذاکراتی جهت رفع مشکلات در بازگرداندن سوخت هسته‌ای نیروگاه بوشهر به روسیه، می‌رسد. این مذاکرات درباره حل جوانب فنی مربوط به توافقنامه بازگرداندن سوخت مصرف شده نیروگاه بوشهر است و این مذاکرات می‌تواند اختلافات در مورد مقدار هزینه و چگونگی بازگرداندن سوخت نیروگاه اتمی بوشهر به مسکو را کاهش دهد. همچنین لازم به ذکر است که مشارکت روسیه در ساخت فاز دوم نیروگاه برقی بوشهر در حال بررسی است.
بر اساس گزارش خبرگزاری رویتر، روسیه اعلام کرده علی‌رغم وجود مسائل تجاری حل‌نشده، مخالفت‌های آمریکا و پیچیدگی‌های فنی، این کشور پروژه نیروگاه اتمی بوشهر را به پایان خواهد رساند. روسیه همچنین تاکید کرد در صورتی سوخت هسته‌ای به ایران می‌فرستد که این کشور ضایعات سوخت را به روسیه بازگرداند. معاون وزیر انرژی اتمی روسیه گفت: آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر مراحل استفاده از سوخت هسته‌ای نظارت کامل دارد؛ از این رو، ایران نمی‌تواند از این سوخت برای تولید تسلیحات هسته‌ای استفاده کند. وی همچنین افزود در صورتی که روسیه این پروژه را به اتمام نرساند؛ سایر کشورها این کار را در مدت بسیار کوتاهی انجام خواهند داد.
روابط سیاسی، اقتصادی و نظامی ایران و روسیه، به‌رغم وجود مشکلاتی چند و نیز فشارهای آمریکا در سال‌های اخیر گسترش چشم‌گیری یافته و علل و نتایج گسترش این روابط مورد توجه مستمر کارشناسان مسائل خاورمیانه‌ای بوده است. مقاله حاضر، ضمن بررسی عوامل موثر بر سیاست خارجی ایران، گسترش روابط تهران و مسکو را در زمینه‌های اقتصادی و نظامی، به‌ویژه در مورد نیروگاه اتمی بوشهر، مورد توجه قرار می‌دهد و افزایش این همکاری‌ها را ناشی از تغییر دیدگاه‌های سیاست‌گذاران دو کشور در دهه اخیر می‌داند. از این منظر، اگرچه مسائل مهم و دامنه‌داری چون اختلاف‌نظر ایران و روسیه بر سر رژیم حقوقی دریای خزر وجود دارد، به نظر می‌رسد که روابط دو کشور همچنان روبه گسترش باشد.
ولادیمیر پوتین توانسته است رشد اقتصادی روسیه را از یکنواختی خارج ساخته و تداوم اصلاحات اقتصادی و اداری را تقویت نماید‌، به‌طوری که این رشد در نخستین دوره ریاست جمهوری وی حدود ۳۰ درصد بوده است‌. با این حال پوتین هنوز با چالش‌هایی در داخل کشور و عرصه بین‌الملل مواجه است‌. به‌طوری که علی‌رغم روابط حسنه‌ای که در سال ۲۰۰۱ میان آمریکا و روسیه برقرار بود‌، اکنون بر سر مسائلی چون جنگ عراق و برنامه هسته‌ای اختلافاتی میان این دو کشور وجود دارد و نیز روسیه به لحاظ کمک به ساخت نخستین نیروگاه ایران در بوشهر مورد انتقاد غرب قرار گرفته است‌.

۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ |